Zuid-Amerika

Deel 22 / Morretes - Joinville - Blumenau - Balneário Camboriú - Bombinhas - Florianópolis - Laguna - N.P. dos Aparados da Serra - Noordkust Uruguay

2011-12-09T13:18:00.000-08:00

Dag Blogvrienden, nog steeds zigzaggen we tussen de kust en het bosrijke binnenland.We zaten in de Serra do Mar en om de kust terug te bereiken daalden we de “Estrada da Graciosa” af. Deze weg werd voltooid in 1873 en is 28km lang en heeft 149 haarspeldbochten. De ganse route wordt omzoomd door hortensia’s en we hadden geluk, ze stonden mooi in bloei.

De Estrada da Graciosa eindigt in het dorp Morretes. Van hieruit zouden we de spectaculaire treinrit met “de Litorina” richting de stad Curitiba nemen. Maar hier hadden we pech want de 3 uur durende treinrit vertrekt uit Morretes pas in de late namiddag naar Curitiba. Hierdoor geraakt men dezelfde dag niet meer terug. Dus moesten wij en jullie het maar stellen met de publiciteitsfoto’s die in het stationnetje van Morretes pronkten … Spijtig!

Op onze tocht verder zuidwaarts komen we weer voorbij een streek die duidelijk gesticht is door Duitse immigranten. Hier gingen we even een kijkje nemen op de “Estrada Bonita” hier waant men zich in Zwarte Woud maar dan wel met tropische planten.

Na al dat klimmen en dalen leek het ons verstandig, nu we toch een grote Ford garage tegenkwamen in de stad Joinville, om onze remmen eens te laten nakijken. Het vriendelijke team ontvangde ons met open armen en blijkbaar is het hier een goede traditie bij Ford Brazilië dat men ook nog tijdens het middageten mee mag aanschuiven in de kantine! Toen we de rekening van toch een uur werk vroegen, zeiden ze, “dit is gratis, service van het huis”!

Nu we toch in Joinville zijn gingen we even de stad en enkele museums bezoeken. Onze auto even geparkeerd aan de rivier, maar dit bleek geen rivier meer te zijn maar meer een open riool. De plaatselijke textielindustrie zou hier wel voor iets kunnen tussen zitten …?

In het dorp “Pomerode” zijn ze o zo trots op hun 19de eeuw “enxaimel hoeven" en dit in het district Wunderwald. Alleen al de naam doet ons dromen, dit moesten we ook eens gaan bekijken. De boerengebouwen waren in goede staat maar we hebben toch meer genoten van het mooie landschap.

De stad “Blumenau” gesticht door Dr. Hermann Blumenau in 1850 is mooi gelegen aan de Rio Itajaí. Langs deze rivier kwamen vele Duitse immigranten vanaf de kust met een raderboot hun nieuwe thuishaven binnen. Toen zal het hier wel rustiger geweest zijn dan nu, want koning auto heeft hier een échte thuis! Toch beviel het ons hier want een bezoek aan het immigranten museum was interessant. In de tuin staat het meest curieuze bezit van het museum : een begraafplaats van de geliefde katten van een vroegere bewoonster van het huis.

In alle reisgidsen staat dat het kustgedeelte van “Balneário Camboriú” te vermijden is omdat het een te groot “Benidorm” gehalte zou hebben. Dit willen we toch eens van naderbij gaan bekijken. Hoe kan dit beter dan via de kabelbaan. Vanhieruit hadden we een mooi zicht over de druk bebouwde kust en aan de andere zijde zagen we op de mooi gelegen baai van de praia de Laranjeiras.

Op aanraden van andere reizigers brachten we een bezoek aan het minder bekende badplaatsje “Bombinhas” gelegen op een klein schiereiland. Wie hier de moeite doet om een bergwandeling te maken kan hier zonder kabelbaan genieten van mooie panorama‘s! Op de camping “Paraiso Tropical” viel onze mond open, wat was het hier proper, de mooist onderhouden camping van Brazilië! Proficat Ursula!

Ons volgend doel was de parel waar heel Brazilië trots op is, het eiland “Florianópolis”! Onze verwachting was hoog, we moeten eerlijk zijn, deze is niet voldaan. Er zijn hier en daar nog mooie plekken, zoals de hoge zandduinen, het meer van Conceição en enkele mooie stranden maar om dit alles te bereiken moet men over zeer drukke wegen en bebouwing.

Geef ons dan maar “Laguna” hier hangt nog een gezellige koloniale sfeer, ook de plaatselijke dolfijnen zijn onze mening aangedaan.

Nu nog eens een “zigzagje” doen richting het binnenland naar Nationaal park dos Aparados da Serra waar we als eerste bezoekers van de dag de “Canion do Itaimbezinho” de rim bewandelde. Ons vroeg bezoek werd beloond met het zien van hertjes, een roofvogel en gifslang. De plaatselijke gids kon bij het zien van onze foto’s niet geloven dat ze hier genomen waren. Hij loopt hier al jaren rond en heeft deze dieren nog nooit van zo dichtbij kunnen zien! Dit park is tevens ook bekend om z’n gigantische “araucariabomen”. Dit lijken wel bomen uit de prehistorie!

Nu onze laatste zigzag richting kust en ook de grens van Brazilië over, Uruguay in. Wat kan een landsgrens een sfeer doen veranderen! Het vrij kamperen is hier weer heel gewoon. Wat een verademing! We vonden Brazilië een prachtig land met nog prachtigere vriendelijke behulpzame mensen, maar alleen spijtig dat er een groot onveiligheidsgevoel heerst. Maar ja, we zijn natuurlijk nu in Uruguay, het kleinste land van Zuid-Amerika, (5x groter dan België) met maar 3,5 miljoen inwoners …

Aan de noordkust van Uruguay hangt overal een beetje een “hippie” sfeertje. Alleen lijkt het ons niet echt verstandig om zo dicht bij de Oceaan je hutje te bouwen … In “Punta del Diablo” is alles nog “peace and harmony” maar in “Aguas Dulces” heeft de Oceaan haar kracht al eens goed laten voelen …

Gelukkig zijn de eigenaars van dit lieflijke huisje slimmer geweest en hebben wat verder landinwaarts gebouwd.

Toen Prins Charles in 1999 een bezoek bracht aan Uruguay stond op z’n verlanglijstje “Monte de Ombúes” bovenaan. Hij heeft gelijk want deze 500 to 800 jaar oude bomen zijn een natuurwonder. Onze gids Marcos bracht ons na een uurtje varen over de Arroyo Valizas tot aan de lagune. Hier zagen we ook mooie vogels. Samen met Marcos deden we een 2 uur durende wandeling door het bos van de “Ombúes”. Deze bomen zijn helemaal niet sterk daar er in hun stam en takken totaal geen sappen zitten. Zij halen hun water uit de lucht. Een grote tak kan je zo optillen. De takken lijken wel op papieren ringen!

In “Barra de Valizas” kan men de laatste overblijvende duinen zien die hier meer dan 4.000 jaar geleden het grootste gedeelte van de kust bedekte. Wij zagen ze enkel vanop afstand, daar het hoogwater werd en de rivier de toegang onmogelijk maakte. Ook hier hebben ze de slechte gewoonte om te dicht aan de kust te bouwen …

Eén van de meest afgelegen reisbestemmingen is “Cabo Polonio”. Dit bereikt men enkel met een “safari-truck”. Een belevenis op zich! Cabo Polonio is ook het mekka van de hippies. Zij bouwen huizen uit de goedkoopste recycleerbare materialen. Een échte goede vondst was op de buitenmuur bevestigde isolatie van omgedraaide melkkartons (Tetrabrik).

De echte reden voor de trip naar Cabo Polonio is niet de hippie kolonie maar veel interessanter, de zeeleeuwen kolonie! Prachtig hoe men van zo dichtbij deze dieren kan observeren …

Alvorens we de winter in Vlaanderen komen opzoeken gaan we nog even genieten in “La Paloma” van de zon, zee en van een mooie in dennenbos gelegen camping.

Beste Blogvrienden, we wensen jullie prettige feestdagen, veel geluk in het nieuwe jaar en we verwachten jullie terug op onze blog in SEPTEMBER 2012, wanneer we onze reis hier in Zuid-Amerika zullen verder zetten. Ciao Amigos!

Deel 21 / Costa Verde - Parati - P.N. de Itatiaia - Ubatuba - São Sebastião - Itanhaém - Iguape - Cananeia

2011-11-27T15:03:00.000-08:00

Hoi Bloggers, we zijn weer twee weken verder in onze reis langs de zuidkust van Brazilië. Na Rio surften we de Costa Verde in. Zoals het woord het zegt, deze kust is zeer groen. Het Atlantische regenwoud dat op steile bergwanden groeit reikt tot aan de oceaan. Maar regenwoud wil ook zeggen dat het weer hier zeer onstabiel is.

Het koloniale stadje Parati (1650) ligt ingeklemd tussen het kustgebergte en de met talloze eilanden bezaaide zee. Het is een van de meest gefotografeerde plaatsen aan de kust en is in opkomst als kunsten centrum. Iedere week heeft Parati een ander thema. Toen wij er waren was het 4de jaarlijkse filmfestival aan de gang.

Rond Parati vindt men een overvloed aan exotische flora en fauna. Het wordt beschermd door natuurparken, zoals aan het fort Perpétuo gelegen aan de noordelijke kaap even buiten de stad met fantastische uitzichten.

Een bezoek aan Parati zou niet perfect zijn zonder een boottocht langs de vele eilanden en stranden. Dit deden we samen met onze Braziliaanse camping vrienden, Miguel en Jo. Het was heerlijk snorkelen in het heldere water.

De volgende dag gingen we samen naar een van de mooist gelegen stranden zo’n 20 km ten westen van Parati, namelijk het plaatsje Trindade. Het was bereikbaar over een steile en bochtige weg. Maar met de 4X4 van Miguel was dit geen probleem. Met z’n vieren vooraan in de cabine! Ook deze dag werd weer een streling voor het oog. De fraaie stranden liggen hier echt met de rug tegen de beboste heuvels. Tussen de graniet rotsen kon men heerlijk zwemmen in het Aquário natural.

Vandaag was het de dag van de republiek, weer gingen we allemaal op uitstap. Onze groep werd groter. Kate en Caren reden mee in de open laadbak van Miguel samen naar een historische boerderij, de “Fazenda Murycana” uit de 17de eeuw, deze was toen ook een herberg op de Caminho do Ouro (de goudroute van Parati tot Diamantana). De gerestaureerde gebouwen zijn opengesteld voor het publiek en hier kan men de plaatselijk gemaakte drank “Cachaça” (Rum) proeven.

Via de Serra da Bocaine verlieten we de kust richting van het oudste nationaal park van Brazilië, “do Itatiaia” (1937). De “bruidsluier waterval” toonde zich in volle glorie. Dit kan niet gezegd worden van de hoge bergtoppen van de Serra da Mantigueira (2.787m) deze bleven voor ons verborgen in de laaghangende wolken. Maar wie niet verborgen bleef waren de schuwe “zwartkop-spring-aapjes”, een bedreigde diersoort. Dit park is ook bekend voor z’n vele vogelsoorten, waaronder de 7-kleurige cotinga vogel. Van deze en de groenbek-toekan hebben we maar een foto in het museum genomen.

Zoals jullie al weten bij gebrek aan een camping overnachten we soms aan een “Posto” (24 uur benzinestation). Op een morgen waren we verrast een lading 2pk’s te zien die de “Raid 2cv Brazil 2011” hebben gereden. Tussen deze kleurrijke bende stonden 2 avontuurlijke Belgische 2 pk‘s!

Wilden we de kust terug bereiken moesten we de “Serra do Mar” doorkruisen. Dit weer langs zeer steile kronkelende wegen bezaaid met watervallen en prachtige vergezichten.

Het vissersdorp “Ubatuba” gelegen op de Steenbokskeerkring heeft een klein koloniaal centrum en mooie lange stranden. Maar het weer was ons niet meer goed gezind, de luchten pakten samen met wolken en zagen er zeer dreigend uit. Dan maar vlug naar binnen voor een bezoek aan het plaatselijk aquarium. Mooi, maar pas echt interessant was het “Projeto Tamar”, een nationale organisatie ter observatie en bescherming van de zeeschildpadden.

São Sebastião was de Portugese buitenpost voor de slavenhandel. Ook hier hangt nog steeds een koloniale sfeer maar voor de meeste mensen is het stadje enkel belangrijk omdat men van hier de overzetboot richting het eiland “Ilhabela” kan nemen. De foto van de fiets is een mooi voorbeeld van het overal aanwezige Braziliaans fietsmerk “Monark / Barra Circular”. (Hetgeen deze fiets zo uniek maakt is de verstevigende ronde in het fietskader).

Tijdens de weekends trachten we de drukte langs de kust voor enkele dagen te ontlopen en zoeken we een plaats op een camping. In “Itanhaém” konden we genieten van een heel goed onderhouden camping en dit voor ons alleen het ganse weekend! Hoe is dit mogelijk? De “Camping clube do Brasil” lag aan een 22km lange zandstrand. Voor de plaatselijke marktkramer lijkt dit wel een zeer lange afstand.

Verder naar het zuiden hielden we even halt in “Iguape” gelegen aan het estuarium van Rio Ribeira. Hier zagen we de lokale vissers in actie met hun netten en kleine bootjes.

Eén van de laatste koloniale dorpjes dat we bezoeken aan de kust is “Cananéia”. De belangrijkste reden om langs hier te komen is een boottocht maken naar het “Ilha do Cardoso”. Maar dit is voor de volgende dag. Eerst een kijkje nemen in het Museu Municipal waar hun topstuk van de grote witte haai van 3.5ton is tentoongesteld. Hebben wij nog zin in een boottocht na dit gezien te hebben?

Met redelijk mooi weer stapten we het bootje in richting het Cardoso eiland. Dit is een ruig eiland van 15.000 ha en beschermd als ecologisch wildpark. Echt wild hebben wij hier niet gezien buiten de vele krabben op het strand en zelf werden we wel wild door de agressieve aanvallen van de stekende insecten! Hier willen we niet te lang blijven, terug de zee op en wat zagen we daar? De échte reden van de tocht … “de Tucuxi dolfijnen”! Leuk!

Ziezo, wij volgen zoals de dolfijnen verder de kust af richting Uruguay. Tot ons volgende deel, Ciao!

Deel 20 / Ouro Preto - Congonhas - Tiradentes - Petrópolis - P.N. da Serra dos Órgãos - Costa do Sol - Niterói - Rio de Janeiro

2011-11-10T11:18:00.000-08:00

Beste blog vrienden, in dit deel volgen we de goudroute vanuit de bergen tot aan Rio de Janeiro, één van de havens waar het goud richting Portugal ging.

Na 800km door mooi glooiend landschap over een uitstekende weg richting het zuidoosten kwamen we aan in het historische stadje Ouro Preto. Het stadje dankt zijn naam en rijkdom aan het “zwarte goud” dat men hier in de 17de eeuw gevonden heeft. Het zwarte goud waren eigenlijk matte goudklompjes. Het gevolg was dat midden de 18de eeuw de goudkoorts de stad had rijk gemaakt aan mooie gebouwen in Portugese stijl. De stad is gebouwd op een rij heuvels die met elkaar verbonden zijn door steile bochtige straten. Hier bevindt zich het oudste theater en operagebouw van Zuid-Amerika (1769) en tevens nog steeds in gebruik, fantastische atmosfeer!

Wij willen toch eens gaan kijken waar het goud vandaan kwam. In de mijn “Mina do Chico Rei” daalden we met een klein treintje de onderaardse smalle mijngangen in. Spijtig voor ons hebben we geen goud terug naar boven kunnen brengen.

Het volgende koloniale stadje was Mariana. In de eerste helft van de 18de eeuw zelfs nog belangrijker dan Ouro Preto, omdat de eerste gouverneurs en bisschoppen hier hun residentie hadden.

Onze residentie was iets eenvoudiger. De enige camping in de omgeving. Wel verzorgd maar zoals overal in Brazilië het probleem van de elektriciteit … komt er nu 110v of 220v uit het stopcontact? Soms stond het aangegeven maar wat gok je als er niets opstaat? Gelukkig hebben we tot hiertoe steeds juist gegokt! De enige die zich hier niets van aantrekt was onze campingbuur de kolibri …

Het stadje Congonhas heeft maar 1 reden om naar toe te gaan, een bezoek aan de Basílica Bom Jesus. Dan nog zijn het niet de gebouwen die belangrijk zijn maar de kunstwerken van de beeldhouwer “Aleijadinho”. De werken die hier staan zijn gemaakt in de periode dat de kunstenaar al zwaar getroffen was door melaatsheid. Hij liet hamer en bijtel vastbinden aan zijn armen! Deze kunstwerken zijn gemaakt met bloed, zweet en tranen!

Tiradentes is net zoals de twee vorige stadjes weer rijk geworden door het goud. Wat ons hier trof was niet alleen de schoonheid van het stadje maar de ligging aan de mooie groene heuvels aan de oever van de Rio Santo Antônio. Wij kozen niet voor een paardenrijtuig maar hebben gezellig gewandeld door de mooi geplaveide kasseienstraten. Bij het buiten rijden van het stadje hadden we geluk om de stoomtrein de “Maria Fumaça” in volle glorie te zien voorbij stomen!

Op onze weg naar Petrópolis kwamen we voorbij het geboortehuis van de Braziliaanse trots, "Santos-Dumont”. Hij was een groot luchtvaartpionier in de 19de eeuw en tevens uitvinder van de polshorloge.

Petrópolis gelegen in de bergen bij Rio de Janeiro dankt zijn bestaan aan de Braziliaanse koninklijke familie. In 1843 begon men hier met de bouw van de zomerresidentie waar de regering destijds de hete vochtige zomers van Rio kon ontvluchten. Tegenwoordig is de stad een drukke toeristische trekpleister waar de Brazilianen hun koninklijk verleden komen bekijken.

Wij waren meer aangetrokken door het nationaal park Serra dos Órgãos (Orgelpijp). De grootste attractie is hier de rotsformatie van “de vinger gods” (1680m hoog). Men heeft hiervoor wel geluk nodig want het gebergte hangt meestal in de wolken! Wie deze vochtige omgeving ook graag heeft is het “Mata Atlântica“. In dit park kregen we de kans om door het mooie Atlantische regenwoud te wandelen.

Na al dit wandelen werd het tijd om eens een aperitief te drinken. Wel oppassen voor de “Coati” want die lusten ook wel een whisky cola!

Ten noorden van Rio de Janeiro bevindt zich de kuststreek “Costa do Sol”. Deze streek is bekend vanwege zijn landschap en uitzonderlijke witte stranden. Met als gevolg dat er hier ook mondaine toeristische stadjes zijn ontstaan waar er vroeger rustige vissersdorpjes waren. Zoals Búzios, waar ooit Brigitte Bardot in 1964 vakantie heeft gehouden. Daarna wou iedereen er naar toe!

Aan de Costa do Sol ligt een van de belangrijkste zout producerende streken van Brazilië. Overal langs de weg zie je windmolens die het zouthoudend water omhoog pompen in de zoutpannen.

Saquarema is een stadje met een prachtige natuurlijke ligging. Ingeklemd tussen de Oceaan en een 16km lange lagune. Boven dit alles torent het 17de-eeuwse kerkje “Senhora de Nazaré uit.

In Niterói staan we voor de poorten van Rio de Janeiro. Eerst willen we hier de meesterwerken van architect Oscar Niemeyer bewonderen. Het museum van moderne kunst (MAC) met z’n rode loper effect vinden we écht een topper. Wat een ligging, het gebouw torent als een ufo boven de kust uit! Even verderop ligt het Niemeyer conventie center, waar hij ook hier weer z’n verbeelding de vrije loop liet …

We kregen een mooie zonsondergang te zien over de baai van Rio, de stad die we morgen gaan ontdekken …

Het weer was ons gunstig gezind, volop zon en géén wolkje aan de lucht! De kabelbaan van de Suikerbroodberg bracht ons naar de 396m hoge top. Hier hadden we ons eerste panorama over de ganse stad en dit was overweldigend! Nog nooit een stad gezien met zulke prachtige ligging … Degene die iedere dag van dit uitzicht mogen genieten zijn de bewoners van deze berg, de “zijdeaapjes”!

Op naar het volgende hoogtepunt, “de Corcovado” of Christo Redentor. Met een tandradbaan gaat men door het dichte Atlantische regenwoud naar de top op 706m hoogte. Waar je dan nog eens wordt overweldigd door het 30m hoge Christusbeeld.

Na al dit moois uit de hoogte hebben we ook een kort bezoek gebracht aan de oude binnenstad. Een kort bezoek omdat iedereen ons waarschuwde voorzichtig te zijn in deze toch gevaarlijke stad (berovingen). In de wijk Lapa is de Arcos, een vroegere aquaduct (1724) die nu als trambedding wordt gebruikt. De mooie gevel van het Theatro Municipal (1905) langs het Praça Tiradentes naar Paço Imperial waar de Portugese koloniale gouverneurs tot 1791 hun residentie hadden. In dit gebouw werd ook de afschaffing van de slavernij getekend in 1888. Na het vele wandelen kregen we stevige honger en werd er ons een typische Braziliaanse schotel geserveerd door …

De dag liep op z’n einde dus voor het donker terug naar onze overnachtingsplaats op de parking van Praia Vermelha. Gelegen aan de legeracademie. Dit maakt van deze parking dé veiligste plek om te overnachten in Rio. Er was dag én nacht bewaking!

In het “Maracanã” stadion (1950) zijn vele historische voetbal wedstrijden gespeeld. Pelé heeft hier menig hart sneller doen slaan. Een bezoek was aan het stadion was niet mogelijk omdat het momenteel wordt verbouwd ter voorbereiding van de wereldbeker 2014.

Vandaag zaterdag willen wij wel eens zien wat er op de stranden van Rio te beleven is. Ipanema en Copacabana bruisten van het leven. De foto’s spreken voor zich.

Beste blog vrienden, met deze lokale surfer uit Ipanema nemen we afscheid en “surfen” verder de Atlantische kust zuidwaarts … Tot de volgende!

Deel 19 / Poconé - Chapada dos Guimarães - Barra do Garças - Goiás - Pirenópolis - Brasília.

2011-10-21T15:59:00.000-07:00

Aan de lucht te zien in het kleurrijke stadje Poconé is het niets te vroeg dat we de zanderige wegen van de Pantanal verlaten hebben … Er hangt duidelijk regen in de lucht!

Gelukkig voor ons was de regenbui voorbij toen we het plateau van de “Chapada dos Guimarães inreden en konden we genieten van de mooie rode rotswanden die zo’n 500 miljoen jaar oud zijn en daarmee tot de oudste rotsformaties ter wereld behoren.

In dit landschap kan men niets anders dan watervallen verwachten. De hoogste in de Chapada is de “Véu de Noiva” (bruidsluier) die zich over een steile rotshelling 60 meter naar beneden stort in een door bos omgeven bassin.

Om het Nationaal park Chapada dos Guimarães echt te verkennen moet men een gids boeken. Dit deden we in het dorpje Chapada bij een plaatselijk toeristenbureau. We hadden samen met Marcio, een Braziliaan die vlot Engels sprak, een toer geboekt voor de volgende dag naar de Vallei van de Rio Claro. De volgende morgen waren we om 08.00 uur op onze afspraak. Wat bleek nu, men had geen 4X4 én gids gevonden voor deze dag! Over organisatie gesproken … Toch was dit geen verloren dag want Marcio gaf ons vele gouden tips om onze verder reis in de buurt van Rio en de Atlantische kust nog mooier te maken. Wat bleek ook die dag? Er hing zoveel mist dat men zelfs het oudste kerkje van de Mato Grosso niet meer kon zien. Al bij al een gelukje dat deze toer niet is doorgegaan want veel hadden we toch niet kunnen zien.

http://en.wikipedia.org/wiki/Chapada_dos_Guimar%C3%A3es_National_Park

Bij het verlaten van het plateau van de Chapada kwamen we eerst nog voorbij het geodetische centrum van Zuid-Amerika waar we een fantastisch uitzicht hadden op … de mist!

De weg nummer BR-070 volgend, richting Brasilia, was een mooie route. Golvend landschap met mooie rotsformaties en wat dacht je? Ook de watervallen ontbraken niet. Op Zondag halen de plaatselijke jeugd hier acrobaten toeren uit … Op de duizend kilometer dat we de BR-070 volgen zijn er weinig campings. Dus betekent dit een alternatief zoeken! Deze vonden we bij politie, brandweer en benzinestations.

Onderweg zagen we regelmatig overblijfselen van de vroegere goudkoorts. Kleine nederzettingen zijn uitgegroeid tot kleine steden. Zou er in dit bruine water nog goud zitten?

Zoals de meeste koloniale steden in het binnenland van Brazilië werd ook Goiás rijk van het goud. Goiás heeft zijn koloniale karakter goed weten te bewaren. Een bezoek is dan ook een attractie voor het oog!

Bij het binnenrijden van het volgende koloniale stadje, Pirenópolis heten de plaatselijke vrouwen ons welkom. Zouden ze allen met een VW rijden? In ieder geval hebben ze een leuke garagist!

Ook hier vonden we de huizen en straten overweldigend attractief!

Verder op weg langs de BR-070 werden we weer verwend met mooie uitzichten. En als dit nog niet genoeg was bleek hier ook nog een camping (met zwembad) te zijn. Op het reusachtige domein van de camping kon men 5 watervallen bezoeken. Een ganse dag flink gewandeld. Dat deed nog eens goed na zolang in de auto gezeten te hebben.

Je zou het bijna niet denken, 100 km verwijderd van de hoofdstad en nog steeds midden in de natuur.

Hier zijn ze dan, de presidentiële wachters van Brasilia. Woont in dit bogenpaleis niet Dima Rousseff, de eerste vrouwelijke president van Brazilië?

Juscelino Kubitschek (JK), de bezieler van de stad en vroegere president houdt van op zijn betonnen sokkel de stad en het parlement in het oog. JK en zijn team van ontwerpers onder leiding van Oscar Niemeyer zagen Brasilia niet alleen als een stad, maar ook als een monument voor het nationale motto, “Orde en vooruitgang”. Het idee was dat moderne steden functioneel verdeeld moesten zijn, met aparte gebieden voor wonen (hoogbouw flats), recreatie en bestuur. Onderbroken door groene gordels en wegen. Door deze stad in 1960 te bouwen heeft men voldaan aan de profetie van Don Bosco in 1883, dat er tussen de 15e en de 20 ste breedtegraad een nieuwe beschaving zou oprijzen. Als dank voor deze profetie werd de prachtige blauwe glaskerk voor hem gebouwd. Een streling voor het oog!

Van af de televisietoren (218 m) heeft men een goed overzicht op de stad. Hier kan men de drukte in alle rust over schouwen, want koning auto is hier meester! Wat gaat dit worden in 2014 tijdens de wereldbeker voetbal?

Wat had architect Niemeyer toch wonderlijke ideeën. Nee, dit is geen UFO, maar het Nationaal museum. Aan de overkant lijkt het wel een Maya tempel, maar dat is het Nationaal theater. De regering mag ook niet klagen. Hun gebouw is ook met zorg ontworpen. De twee schotels op het dak, symbool van kamer en senaat.

Het leger dat in die tijd een belangrijke rol speelde heeft van Niemeyer een volledig aparte sector gekregen. Het ontwerp is echte klasse, het stelt hun wapenschild voor.

Ons tweedaags bezoek aan dit architectonisch wonder willen we afsluiten met het kroonjuweel, de kathedraal Metropolitana. Van Niemeyer’s doornenkroon kathedraal met gebogen zuilen en een fijn stelsel van glazen ramen kunnen vele architecten nog iets leren … Met dit prachtige speelse meesterstuk zeggen we jullie tot ziens na Rio de Janeiro!

http://nl.wikipedia.org/wiki/Brasilia

Deel 18 / Miranda - Corumbá - Porto Jofre - Transpantaneira

2011-10-13T11:45:00.000-07:00

Dit deel van de blog hebben we het toeval gevolgd … van andere reizigers hadden we toevallig gehoord dat er een leuke camping was in Miranda. Gelegen aan de zuidzijde van de Pantanal. Aangekomen op de pousada camping “Explore pantanal” werd het toeval nog groter. Hier was juist een VW busje (uit 1970) aangekomen. Het Zwitserse koppel was laaiend enthousiast over hun Pantanal belevenis. Bleek dat ze met hun busje in Corumbá ingescheept hadden voor de tocht over de Rio Paruguay dwars door de Pantanal. Om daarna vanuit Porto Jofre de gevreesde “Pantananeira” te rijden. Uiteraard dachten we onmiddellijk, dit is een prachtig idee! Als een 40 jaar oud VW busje dit aankan, kunnen wij dit ook! Na een telefoontje van de Zwitser Alesandro met Kapitein Lopez was onze Pantanal tocht gereserveerd. We konden aan boord rijden binnen zes dagen!

www.explorepantanal.com

Onze tijd doorbrengen in Miranda bleek geen probleem. Op de camping was het gezellig. De huis mascot (de Arrara Azul) was ook steeds in de buurt. Wel opletten met elektronica en draden, want met zo’n snavel is het snel doorgebeten. Wie ook stevige tandjes heeft is de piranha … maar hier hebben wij voor het eerst onze tanden in een gebarbecuede piranha mogen zetten. Een heerlijke smaak!

‘s Avonds maakten we kennis met nog een andere bewoner van de camping, een voor ons iets te grote tarantula …

Op een namiddag brachten we een bezoek aan de “apentuin”. Bij het binnenkomen werden we verwelkomd door de vriendelijke gastheer “Pedro”. We werden vooral verrast door het heerlijke parfum van de steeds aanwezige bloemen van de “rozenboom” uit het Amazone gebied.

Een apentuin zou geen apentuin zijn zonder apen. We konden genieten van de speelse “Capucine aapjes” en hoog in de mango bomen een koppel schuchtere brulapen.

Op aanraden van Mirjam (de Zwitserse eigenares van de camping) hebben we een namiddag uitstap gemaakt met de gids “Hobson”. De tocht begon op de Miranda en Sabor rivier. Buiten de vele watervogels kregen we ook een glimp van de reuze otter te zien … Wat was het weeral een zonnige en warme dag. Hobson stelde voor om een duik te nemen in de rivier, volgens hem geen probleem met de vele piranha’s … voor deze uitnodiging hebben zelfs wij als waterliefhebbers gepast, want als je naar de staart van de Jacaré krokodil kijkt zit er toch wel een piranha teveel!

Tijdens deze uitstap was er ook een wandeltocht gepland opzoek naar de grote miereneter. Ja, we hebben er zelfs drie kunnen spotten en van heel dichtbij kunnen genieten van deze prachtige dieren!

Na een mooi panoramisch uitzicht over de zuid Pantanal, gingen we bij Hobson thuis, gelegen aan de Miranda rivier, onze dag afsluiten met nog een kopje koffie en cake. Met trots toonde hij ons zijn eerste dochtertje “Vitoria”. Bedankt Hobson voor deze mooie dag!

De verhoogde asfaltweg vanuit Miranda naar Corumbá fungeert als een soort dam waar je langs de kant dan ook regelmatig stopt om de vele watervogels en de Jacaré krokodillen in actie te zien.

Voor we in Corumbá inschepen willen we nog het zuid gedeelte van de Pantanal inrijden. Hier hebben we 40 km de zandpiste “Estrada Parque” gevolgd om voor de ingestorte houten brug (die verder rijden onmogelijk maakte) ons nog 2 dagen te nestelen op de mooi gelegen “Fazenda Saõ Jao”.

Na korte tijd op de fazenda werd het ons duidelijk dat we hier niet alleen aan het genieten waren. Vele kleine dieren (kolibrie op nestje) en grote dieren hadden hier hun thuis.

Corumbá, gelegen aan de oever van de Rio Paraguay, is een kleine stad met een koloniale sfeer. De hoofdattracties vormen de boottochten over de rivier en de excursies door de moeraslanden. Voor ons kon dit alles nog even wachten. Wij moesten ons voorbereiden op onze riviertocht van drie dagen door de Pantanal. Bij deze temperaturen zullen we heel wat drinkwater nodig hebben. Nog even verkoeling zoeken in de stadsfontein en dan …

Ja, en dan zijn we klaar voor ons grote “Biggles” avontuur! Daar er geen Indianen meer leven in dit gebied hebben we het mooie nieuwe “Museo do Pantanal” bezocht. Hier kan men meer te weten komen over de oorspronkelijke indianen stammen "de Terena" die hier vroeger hebben geleefd.

In de oude vissershaven zagen we onze luxe cruiser “Sentinel” van kapitein Lopez reeds liggen. Het zou nog tot de avond duren voor we de eer kregen onze ATA op het dek te rijden. Eerlijk gezegd, zo in het donker over een stel houten planken rijden word je wel stil van … Maar onze kennissen uit Corumbá, Roberto en Thetais waren er om ons aan te moedigen!

De drie komende dagen gingen we duizend kilometer stroomopwaarts afleggen. (de Pantanal, het grootste moerasgebied van de wereld is zo groot als Frankrijk, wij door”varen” het van zuid naar noord) Dag en nacht varend met een crew van vier, iedereen speelde eens kapitein! Wij op het voordek van de duwbakboot waar we alles perfect konden overzien, het leven op en rond de rivier Paraguay en later de Saõ Lorenzo. De boot was ook een busdienst voor de mensen die in kleine nederzettingen langs de rivier wonen. De “Sentinel” is de enige boot die Corumbá met Porto Jofre verbindt. Dit maximaal drie maal in de maand. De beste kans om op het voordek een plaatsje te bemachtigen is vertrekken vanuit Corumbá. Op de terugrit staat het voordek vol met runderen gekweekt op de Pantanal Fazenda’s. Niemand kwam iets tekort aan boord. 3x daags kreeg men een lekkere maaltijd. “Cookie” de kok, heeft ons zelfs verrast met lekker gebakken piranha!

Het was een fantastische belevenis maar als je de vele bijtende insecten én de hitte wegneemt zou het nog aangenamer zijn geweest. Wat was me dat een hitte! Als oplossing tegen de hitte zaten we voor zonsopgang op ons voordek te genieten van het mooie voorbij glijdende panorama en concerto van de vele vogels.

Aangekomen in Porto Jofre waren we niet de enige die aan land kwamen. Met trots sleurde de vissers hun buit op het droge. Voor ons deden de houten planken weer hun dienst en onder het waakzaam oog van de vierkoppige bemanning reden we veilig de zanderige nederzetting in. Porto Jofre is snel beschreven. 1 hotel, kleine landingstrook voor vliegtuigjes, hier en daar een huisje en gelukkig voor ons een camping. De fauna en flora van Jofre was ook om van te genieten. (naar het schijnt leeft de jaguar ook in dit gebied, spijtig voor ons heeft de”onçe” zich niet laten zien).

Dit was onze eerste maar ook laatste zonsopgang in Jofre. We besloten om de 140 km lange zanderige “Transpantaneira” met z’n meer dan 100 houten bruggetjes vandaag, nu het nog droog is, te rijden. Want bij regen rijdt men zich hier ongetwijfeld vast. (het regenseizoen, van november tot maart nadert).

Op de transpantaneira waant men zich in een natuurdocumentaire. In de vele resterende waterpoelen ziet men Jacaré krokodillen, kaaimannen, watervogels en het grootste knaagdier ter wereld, de Capibara hun dagelijkse ding doen.

Wij hadden al gezegd, dit is de blog van het toeval, maar toch laten we bij het oversteken van deze brug niets aan het toeval over en leggen er nog een plank bij … Wie komt daar aangereden? Anton en Ria toch zeker! Toeval? Niet te geloven, dit kan je nooit afspreken! Zij rijden de Pantaneira in omgekeerde richting als ons. Bij toeval krijgen we van hun een reuze tip dat er op het einde van de zandpiste een mooie pousada-camping is. En het belangrijkste voor ons, er is ook een zwembad én internet, zodat we dadelijk dit blogdeel kunnen publiceren.

Beste blogvrienden, geniet nog van de verdere foto’s van de natuur in deze blog, want ons volgende deel zal over ons bezoek aan de hoofdstad van Brazilië gaan, namelijk BRASÍLIA!

"Saúde!"

Deel 17 / Itaipu dam - Omgeving Bonito MS.

2011-10-02T09:18:00.000-07:00

Dit deel van de blog zal grotendeels in het teken staan van water! Dus beginnen we met een bezoek aan de trots van Brazilië, “de Itaipu dam.” De tweede grootste waterkrachtcentrale van de wereld, (na de drie kloven dam in China). De bouw heeft ongeveer 20 jaar geduurd en heeft handenvol geld gekost maar is wel een groene manier om elektriciteit te maken want de 18 turbines geven meer kracht dan 8 kerncentrales! Dus dit lijkt ons een zinvol project zeker te bedenken dat de inkomsten van de bezoekende toeristen ook niet min zijn … Een volledig geleid bezoek kost 25 euro p/p. Zelfs in het laag seizoen moet je in de rij staan om een kaartje te bemachtigen. We vonden het een fascinerend bezoek, zeker om eens door het hart van de centrale te lopen en de turbines te zien draaien van dichtbij!

http://nl.wikipedia.org/wiki/Itaipudam

Onze eigen krachtcentrale moest ook bijgevuld worden, Anton en Rudi vonden zonder enig probleem hun eigen landsbier … Maar het vinden van gas was voor Anton een ander paar mouwen! Zijn LPG tank opvullen bleek onmogelijk wegens gebrek van de juiste aansluiting enz. Dan maar een Braziliaanse gasfles gekocht, probleem opgelost!

Na onze inkopen reden we verder naar het noorden. Op de snelweg die aan de grens ligt met Paraguay wordt men regelmatig gestopt door zwaar gewapende militairen, die controles uitvoeren ivm smokkel tussen beide landen. Om iedereen aan te manen voorzichtig te rijden, worden de geaccidenteerde autowrakken als “pronkstukken” tentoongesteld langs de weg!

Op de secundaire wegen werd de sfeer gemoedelijker. Het vrachtverkeer was nog duidelijk aanwezig, dit vooral in de streek waar men suikerriet en maïs verbouwd. Ook wij maakten gebruik van de overnachting plaatsen aan de benzinestations (Postos). Met onze kleine campers stonden we stoer tussen de grote “Caminõnes”! Ook zij waren goed geïnstalleerd met een keukentje! De papegaaitjes vonden dit ook een interessante plaats, want af en toe valt er wel wat maïs van de vrachtwagens …

Om de middaghitte in de auto te ontsnappen gingen we even een terrasje doen, wel niet op de verkeerde stoel gaan zitten!

Op camping “do Gordo” aan de Rio Formosa in Bonito was het geen probleem meer om de middaghitte te overleven. Het heldere rivierwater was als een magneet voor ons. Dit was een genot!

Als de middaghitte voorbij was kwamen de dieren te voorschijn (Na 17 uur). Hier zagen we voor het eerst van heel dichtbij de toekan.

Om de mooiste plaatsen in de omgeving van Bonito te kunnen bezoeken moet men steeds via een reisagentschap een boeking maken, anders komt men deze paradijsjes (steeds gelegen op privaat grond) niet binnen! Alles is hier prijzig maar achteraf gezien elke “Real” waard …

De toeristische topper “Nr. 1” is snorkelen in het bronwater van “Aquário Natural Baía Bonita”. Na een korte inleiding in het zwembad, (hoe een snorkel gebruiken en leren drijven), moet men onder de douche zodat het bronwater zuiver blijft. Na een korte wandeling (in volledig duikerpak) door het regenwoud komt men aan de bron … Eens in het water kunnen wij het met woorden niet meer beschrijven hoe mooi we deze tocht van 1,5 km al drijvend hebben beleefd!

Nu even bekomen van al dat moois op een andere camping, ook aan de Rio Formoso. Maar wat bleek? Hier mochten we ook weer verder blijven genieten van de mooie natuur. Vele toekans, toekanettes (een kleinere soort toekan) en Ara’s kwamen zich te goed doen aan de besjes in de talrijke bomen van de camping. Ja, ook hier was het een paradijs voor waterliefhebbers …

Ria was jarig, maar voor er gefeest kon worden, eerst de was doen …

Nu we wisten hoe mooi het onderwater paradijs hier wel is, mocht “Rio Sucuri” niet ontbreken op onze lijst. Het mooie van deze trip is dat men eerst de rivier al peddelend stroom opwaarts gaat om daarna de 1,8 km al snorkelend terug te drijven … Uniek!

Om een mooie dag te besluiten bezochten wij bij valavond het natuurreservaat “Buraco das Araras”. Op deze plaats nesten in de rode rotswanden de nòg rodere Ara’s. Op weg naar onze nestplaats zagen we in de velden de reuze miereneter. Wat een kolos, het leek wel op een wandelende tapijt!

Om ons bezoek af te sluiten aan deze mooie regio mocht een laatste snorkel tocht op de Rio da Prata niet ontbreken … Deze lag weer op privaat terrein. Een ecologische boerderij met veel vee. Met een open truck werden we naar de rand van het regenwoud gebracht. Dan een voettocht richting van de rivier (weer in duikerspak)! Het snorkel avontuur van 2,3 km overtrof alle voorgaande, gewoonweg subliem! Kijk maar even op onze YouTube video van 5 minuten, hiervan hebben wij 2 uur mogen genieten! Nadien kregen we een lekkere lunch voorgeschoteld en dan nagenieten in de hangmat ...

(Voor het bekijken van de video, klik op onderstaand pijltje).

De volgende dag namen we met spijt afscheid van Ria en Anton. Hun tijdschema begon in het gedrang te komen om de Pantanal in te rijden nog verder uit te stellen. Hierdoor besloten we samen om ieder onze eigen weg te gaan (wij hebben tenslotte een maand langer tijd dan hun). Op de camping aan de rivier da Prata werden we verrast door de speelse aapjes (makaken) in de bomen. Ook zagen we vooral ‘s morgens vele vogels.

Via (rode) onverharde binnenwegen kwamen we bij ons laatste waterparadijs, waar we nog veilig konden zwemmen zonder de dreiging van “piranha’s of kaaiman krokodillen”. Onze volgende blog afspraak is na het “Pantanal” avontuur in het grote “Mato Grosso”! Dat wordt spannend!

Deel 16 / Grens Uruguay met Brazilië - Rio Grande - Torres - Canela - Gramado - Bento gonçalves - Via Passo Fundo tot Foz do Iguaçu.

2011-09-18T13:27:00.000-07:00

Op een mistige morgen verlieten we de hoogvlakte en reden via een aangenaam vlak landschap richting van de kust. Aan de Atlantische Oceaan en de grens met Brazilië bevindt zich het nationaal park “Santa Teresa”. Hier kan men het historische fort bezoeken (1762). Daarna konden we in het park genieten van een uitzicht over de kust en de dag erna een prachtige zonsopgang.

Nu was het tijd om de grens met Brazilië over te gaan. De formaliteiten verliepen zoals altijd vlot maar alleen het Portugees is wel even wennen!

De eerste stad na de grens (Rio Grande) was ook wel even wennen. De sfeer op de parking aan de supermarkt was gespannen. Een wachter in een toren, gewapend mét verrekijker hield nauwlettend de auto’s in het oog! We waren gewaarschuwd, zoek deze nacht maar een veilige overnachtingplaats. Deze hebben we gevonden aan een benzinestation dat 24 uur open is.

Na een korte nacht was er gelukkig nog plaats op de overzetboot voor ons om de monding van Lagoa dos Patos over te steken.

Aangekomen in São José do Norte was de sfeer veel vriendelijker. De gaucho’s te paard waren helemaal in een goede bui. In het dorp Tavares gingen ze helemaal uit de bol. Hier hebben ze een voorliefde voor fel gekleurde kitsch!

Langs de mooie rustige kustweg reden we verder richting de stad “Torres” waar ze trots zijn op hun basaltrotsen die de kust flankeren.

Nu verlaten we voor lange tijd de kust. We trekken de groene hoogvlakte (+-1.000m) van Zuid-Brazilië in. Deze vruchtbare streek is sinds begin de 19e eeuw een geliefde locatie voor Europese immigranten.

Een bezoek aan het “Parque Estadual do Caracol” met zijn mooie imposante watervallen was een hoogtepunt.

In deze streek kan men duidelijk aan de bouwstijl zien dat de immigranten van toen uit Duitsland kwamen. Na 3 generaties hoor je nog steeds in de winkels Duits praten! Half augustus wordt ieder jaar het stadje “Gramado” overspoeld door film liefhebbers, omdat dan hier het belangrijkste film festival van Brazilië plaats heeft.

Om het Braziliaanse temperament in te tomen plaats men héél regelmatig een snelheidscamera! Ook moet men flink betalen aan de tolpoorten die je ook heel regelmatig tegen komt op de Braziliaanse wegen, maar hier krijg je dan wel een wegdek voor zonder kraters! Op de niet betaal wegen is het écht kommer en kwel, je rijdt echt op een mijnenveld van putten. Dus hier is het zowel voor vrachtwagens als auto’s, “slalom alom!!”

Dus zullen we maar zorgen dat onze auto in goede konditie blijft en hem verwennen met een olie verversbeurt. Dit lijkt simpeler gezegd dan gedaan. Bleek dat onze oliedikte hier zeer moeilijk te krijgen is. Na hulp van de vriendelijke Braziliaan “Leonardo” zijn we uiteindelijk terecht gekomen bij “Ford Trucks” in Caxias do Sul. (We kregen hier zelfs een gratis middagmaal aangeboden, dit noemen we nog eens service!)

In Veranòpolis kan men écht van service spreken. Een kleine herstelling aan onze veerbladen mocht niét betaald worden!

In Bento Gonçalves duiken we de Italiaanse immigranten streek in. We sliepen aan de Possada van de familie Crestani. We bezochten de wijn vallei van Vinhedos en reden mee met de stoomtrein “Maria Fumaça”.

Willen we onze afspraak houden met Aton en Ria, dan zullen we toch stevig op ons gaspedaal moeten duwen. Onderweg toch nog even genieten van mooie uitzichten en leuke overnachtingplaatsen. Zodoende zijn we nu aangekomen op de camping in Foz do Iguaçu waar we samen met onze Nederlandse vrienden onze verdere reisplannen gaan smeden. Dus … “Ciao for now …!”

Deel 15 / Uruguay - Colonia del Sacramento - Montevideo - Minas - Treinta y Tres.

2011-09-09T07:29:00.000-07:00

Beste blogvrienden,

De lente is aangebroken in Zuid-Amerika dus wordt het tijd dat we eens een kijkje gaan nemen. Op 28 augustus 2011 stapten we aan boord van een Airbus 340-400 richting Montevideo. Op de kaart hieronder kunnen jullie onze reisweg (de rode lijn) die we dit jaar gepland hebben te maken de komende 4 maanden. Dus veel plezier ermee en we zullen ons best doen om een goed verslag door te bloggen. We beginnen in het rustige Uruguay waar een kleine maar moderne luchthaven “Carrasco” ons welkom heette. Van hieruit namen we de bus naar Colonia del Sacramento waar onze camper “de ATA” nog steeds op ons staat te wachten ??

Ja, hoor! Zonder probleem reden we de garage uit waar de ATA na 9 maanden eindelijk terug het zonlicht zag! Onze eerste bestemming was de lokale camping waar we ons huisje eens een goede poetsbeurt hebben gegeven. Dit alles onder het toeziende oog van de plaatselijke kids die steeds vroegen waar we vandaan kwamen …

Colonia del Sacramento, gelegen aan de brede rivier Plate is een toeristische magneet maar baadde nu nog in een oase van rust. Het seizoen is hier nog niet begonnen. We konden hier volop genieten van de koloniale sfeer die hier nog steeds hangt. De enige drukte die te bespeuren was, was die van de vele vogels die nesten aan het bouwen waren, een mooi schouwspel.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Colonia_del_Sacramento

http://nl.wikipedia.org/wiki/R%C3%ADo_de_la_Plata

Colonia uitrijden doet men in stijl via een mooie laan omzoomd door palmen.

Door landelijk gebied reden we naar ons eerste doel, een geocache vinden in het dorpje Santa Anna ook gelegen aan de rivier Plate. De verstopte cache hebben we gevonden en naast de rivier konden we ook niet kijken, deze lijkt meer op een zee, de overkant is met geen oog te bespeuren.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Geocaching

Verder op onze weg richting oosten kwamen we terug aan de hoofdstad van Uruguay, Montevideo. Vanaf het fort op de heuvel “El Cerro” heeft men een prachtig panorama op de stad.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Montevideo_(stad)

Een korte wandeling door de botanische tuin aan de rand van de stad was onze start voor een verder bezoek aan de stad.

Montevideo is ook gelegen aan de grootste rivierdelta van de wereld, de Plata. Het is een aangename leefbare stad, maar buiten de Plaza Indepencia, waar de stichter van Uruguay, Artiges zijn mausoleum heeft en het indrukwekkend torengebouw Palacio Salvo (1922) heeft het voor de toerist weinig te bieden. Maar voor degenen die van een stukje vlees houden is de Mercado del puerto “the place to be …”. We hebben hier voor gepast, voor ons was dit een beetje te veel …!

De laatste grote zeeslag ter wereld (1939) is in deze rivierdelta geleverd (The battle of the river Plate). In het Museo Naval kon men alles te weten komen over deze legendarische zeeslag tussen de Duitse compacte oorlogsbodem “Admiraal Graf Spee” en de Britse marine. Voor het museum stond een opgevist kanon van de “Graf Spee” opgesteld dat toen vlak voor de kust van Montevideo is gezonken.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Admiral_Graf_Spee

Aan de rand van de stad heeft men een, wat men hier noemt “Nationaal park”, Park Roosevelt. Hier had iemand een geocache verstopt, deze hebben we opgevist uit een holle boomstam.

Nu verlieten we Montevideo noordoost waarts naar het heuvelend landbouwgebied. Soms hadden we het gevoel dat we de enige auto op de weg waren. Niet ongewoon in een land 5x groter dan België en 3,5 miljoen inwoners! Toch zijn er hier nog leuke campings te vinden voor een verloren gelopen toerist. Zoals de camping Aguas Blancas, gelegen aan de gelijknamige dam. Wat een rust!

Op weg naar de stad Minas bezochten we de trots van Uruguay, Park Salus. Hier wordt het mineraal water met 200.000 liter per dag gebotteld. Ook wordt het water gebruikt om het bier “Patricia” te brouwen. (Kortelings overgenomen door Inbev). We konden zelf onze dorst lessen aan de “Puma bron” in het mooi aangelegd park “Del Puma”.

Aangekomen in Minas zat de meteo wat tegen. Dit maakte in de stad de sfeer van een oude filmset, verlaten straten, auto’s uit vervlogen tijden, hier en daar vervallen art deco …

Regen, donder en bliksem trokken weg en via een grindweg reden we naar een populair natuurgebied, “Cerro Arequita”. De “Cerro” (berg) baadde de volgende morgen volop in de zon. Wandelschoenen aan en erop af!

Een andere trekpleister zijn de “Watervallen del Pentinente”. Hier valt het water 60 meter naar beneden van de Sierra del Carapé. Ook de gieren waren van de partij boven ons hoofd.

In onze reisgids (Bradt) stond “Villa Serrana” beschreven als een dorp dat gebouwd was in harmonie met de natuur (1945) door de architect JulioVilamajó. Hier kampeerden we naast de allereerste jeugdherberg van Zuid-Amerika (1958). De sfeer was hier ontspannend, zeker in het zonnetje, genietend van een “Patricia” bier gekocht in het lokale winkeltje. Ja, soms heb je het gevoel in Uruguay dat de tijd hier is blijven stilstaan.

Het vee drijven wordt hier nog op de traditionele manier gedaan. De “Gaucho” te paard begeleid door een hond. De veeteelt is de grootste inkomst van het land, dus zorgen ze goed voor de dieren. De schapen krijgen zelfs een jasje aan!

Nog een ander hoogtepunt in Uruguay is de grootste kloof van het land, (Nationaal park “Quebrada de los Cuervos) dat zich met een diepte van 175 meter door het “Cuchilla Grande” gebergte snijdt. Een grote naam voor een klein gebergte … Toch was de tocht door de kloof met z’n palmbomen en wild stromende rivier een aangename verrassing.

Terwijl de vogels druk in de weer zijn met het bouwen van hun ingenieuze nesten bouwen wij verder aan onze reis en zien we elkaar weer ergens in het zuiden van Brazilië. Adios Amigos!

Deel 14 / Cusco – Machu Picchu – Colca canyon – Via Paso de Jama naar Uruguay.

2010-12-11T07:24:00.000-08:00

Onze reis door Peru ging verder richting de graftorens van Sillustani. Op de weg ernaartoe zagen we mooie boerderijen. Wat ons hier opviel waren de ceramiek beeldjes van ossen boven de ingang en op de daken. Er werd ons verteld dat het diende voor … wat denk je? Goed geluk en kracht.

De ronde graftorens of ook chulpas genoemd liggen aan de Laguna Umayo. Sommige zijn meer dan 12 meter hoog en zijn gebouwd door het volk de Collas, die hier voor de Inca’s woonden. In de torens begroeven ze hun leiders in foetushouding en de binnenkant van de toren zou de vorm hebben van een baarmoeder. De ingang leek wel echt te klein … Het schouwspel van de wolken ’s avonds boven de torens maakte de sfeer perfect.

Op de hoofdwegen in Peru moet men tol betalen. Maar dan rijdt men ook over een weg in goede staat. Zo te zien rijdt de Andean express van Perurail ook over een verzorgd spoorwegnet.

Maar zijn de mensen niet tevreden in Peru dan moeten ze bij de volgende verkiezingen maar voor iemand anders stemmen! Bvb. Voor de panfluit, appelsien, het klaverblad of de haan … Ja, geloof het of niet, op de stembiljetten staat bij iedere partij een ander symbool zodat, spijtig genoeg, nog vele analfabeten ook een juiste stem kunnen uitbrengen. Met als gevolg ziet men overal in de dorpen de muren vol geschilderd met zulke tekens.

Aangekomen in Cusco, de vroegere Inca hoofdstad, hadden we een coördinaat voor een camping vlakbij de stad. Maar waar de gps geen rekening hield dat sommige straten onmenselijk steil en smal zijn om erdoor te geraken. In de steile straat op de foto hebben we voor de top ons vast gereden en zagen we ons genoodzaakt om in achteruit de hele weg terug te rijden. Uiteindelijk zijn we goed op bestemming geraakt en bleek de camping op een prachtige lokatie te liggen. Op loopafstand van het centrum en de archeologische opgravingen van Sacsayhuaman. (Om het gemakkelijk te onthouden zeggen de toeristen “Sexywoman”). De opgravingen zijn een mooi voorbeeld van militaire Inca architectuur. Hier ziet men granieten verdedigingswallen met een lengte van 300 meter en sommige stenen zijn wel 5 meter hoog.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Sacsayhuam%C3%A1n

Cusco is een mooie gezellige stad waar vroeger de Inca koning woonde. In de stad zie je de koloniale architectuur waarin de Spaanse verovering tot uitdrukking komt terwijl de zorgvuldig geconstrueerde Inca muren herinneren aan de stichters van de stad. De Inca’s waren meesters in het fijn bewerken van de stenen. De stenen passen zo perfect op elkaar en werden zonder moddermengsel bij elkaar gehouden.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Cuzco_(stad)

Cusco zou onze uitvalbasis worden voor een bezoek aan Machu Picchu. Via andere reizigers hadden we een adres gekregen van een Vlaming die een hostel uitbaat en ook tours organiseert naar Machu Picchu. Guy zijn we gaan opzoeken in het hostel “Loki” en we kregen tevens een warm ontvangst en een rondleiding. De meest bijzondere kamer was de suite met uitzicht op het hoofdplein van de stad.

Ons programma voor een bezoek aan Machu Picchu zag er als volgt uit ; een taxi kwam ons om 7 uur ’s morgens ophalen. Een tocht van 2 uur richting Ollantaytambo door de heilige vallei. Hier hadden we 3 uur tijd om het Inca dorp te bezoeken. Vanaf het uitkijkpunt hadden we een mooi zicht op de ruïne van het Inca fort en het dorp. Van hieruit vertrok ook onze trein richting Aguas Calientes. Zo te zien was de plaatselijke bevolking ook gepakt en gezakt voor de reis.

Onze 2 uur durende treinreis in de panoramische wagon was van begin tot einde adembenemend. De trein slingert zich door de vallei van de Urubamba rivier.

Het dorp Aguas Calientes is de plaats van waaruit men de ruines van Machu Picchu kan bezoeken. Hier was voor ons een mooie kamer geboekt in een hostel. Na een korte verkenning door het dorp, waar de Inca koning op het dorpplein staat te pronken, hadden we nog tijd over om een natuurwandeling te maken naar de berg Putukusi. Op de weg naar het uitkijkpunt loopt men door regenwoud en dit was bij regenweer extra tof.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Machu_Picchu

Na een korte nachtrust waren we klaar, om zoals Hiram Bingham in het jaar 1911 ons voordeed, Machu Picchu te gaan ontdekken. Bij ons tour pakket was ook een rondleiding met gids voorzien. Achteraf gezien is dit echt wel nodig want er zijn zovele details die je zelf niet zou kunnen ontdekken. Bvb. Waarom is de hoofd ingangspoort smal maar hoog? Zo kon er een lama met bepakking door. Wat was de tempel van de Condor? Waarom zijn sommige stenen veel zorgvuldiger bewerkt dan andere? Enz. enz Neen, we gaan niet alles verklappen, we hopen dat jullie zelf de kans ooit krijgen om deze wonderbare plaats te bezoeken.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Hiram_Bingham

In de namiddag hadden we de tijd om Machu Picchu zelf verder te ontdekken. We hadden ’s morgens 2 van de 400 tickets bemachtigd om de Huayna Picchu te beklimmen. Maar wij hebben enkel z’n kleine broertje beklommen de Huchuypicchu zodat we nog tijd en energie over hadden om de rest te bekijken.

Daarna zijn we via het Inca pad met z’n steile afgronden naar de zonnepoort gewandeld. Hier vonden we enkel wolken. Wolken horen nu eenmaal bij Machu Picchu. Toch kregen we een mooi panoramisch zicht op de hele site. We zijn met een tevreden hart ’s avonds terug vertrokken richting Cusco.

Cusco was het verste punt in Peru dat we gingen bezoeken deze reis. Nu werd het tijd om terug in de richting van het zuiden te rijden. Vanaf nu hadden we een tijdschema opgemaakt. Op 8 december ’10 vertrekt het vliegtuig richting Nederland voor Ria en Anton. Toch hadden we op onze terugweg nog enkele hoogtepunten gepland. Als eerste de Colca kloof. Op de weg hiernaartoe kwamen we door mooi altiplano landschap en zagen we nog een aquaduct uit de Inca tijd

De Colca kloof is een vruchtbaar gebied waar de landbouw gebeurt op terrassen en hiervoor zijn ezels zeer praktisch. De terrassen zijn twee duizend jaar geleden gemaakt door de Collagua en Cabanavolken.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Colca_Canyon

De Colca kloof is 1000 meter diep en behoort tot een van de diepste van de wereld. De kloof is gevormd door een gigantische geologische breuk tussen de twee enorme vulkanen, de Coropuna (6425m) en de Ampato (6318m). Maar de grootste attractie is niet de kloof zelf maar de grootste vliegende vogel ter wereld, de Condor. (Spanwijdte 3m). Als die rakelings boven je hoofd vliegt word je even stil …

http://nl.wikipedia.org/wiki/Andescondor

Natuurlijk deze attractie lokt vele toeristen en de plaatselijke bevolking geniet hiervan door allerlei kleurrijke souveniers te verkopen

Maar op de plaats waar we de grootste vogel zagen, zagen we ook de kleinste! De kolibri, nectar drinkend.

Op naar ons volgend doel, de stad Arequipa. Ons intrede hier was wel bijzonder … we konden onze

overnachtingadres maar niet vinden, maar met hulp van de bereden politie kwamen we goed op onze bestemming. Op de parking van het hotel kwamen we weer niets tekort. Mooi sanitair stond ter beschikking van de kamperende gasten. Het hotel lag op loopafstand van het centrum. Arequipa wordt ook wel witte stad genoemd doordat de koloniale gebouwen zijn opgetrokken in witte vulkaansteen. Het is op een na de grootste stad van Peru en kent een lange geschiedenis van exportcentrum van schapen en alpaca wol. Van op een gezellig terrasje aan Plaza de Armas zagen we een (gelukkig) vredige optocht van demonstranten.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Arequipa_(stad)

Wat voor ons een bezoek aan Arequipa echt bijzonder maakte was een rondleiding met gids door het klooster van Santa Catalina. Gesticht in 1580 door een rijke weduwe. De nonnen kwamen vooral uit rijke families en hierdoor brachten ze allerlei comfort mee, waaronder zelfs hun eigen (vrouwelijke) bediende. Ze leefden gewoon zoals ze gewend waren. Natuurlijk afgezonderd van de buitenwereld en hun familie. In 1870 kwam er een einde aan hun uitbundige levensstijl en werd het klooster omgebouwd tot een écht klooster. Deze somberheid zal wel even wennen zijn geweest. Wij hebben van somberheid niets gemerkt. De gebruikte kleuren van de muren en plaatsen zijn zo overweldigend dat men er zelf zou willen wonen.

Maar hier hebben we geen tijd voor. We springen de “taxi” in naar de meest zinloze brug ooit gezien gebouwd naar plannen van de heer Gustave Eiffel … de Puente de Fierro is een knappe smalle brug, maar wat de bedoeling is of was van deze brug zien we echt niet in. Maar ze staat hier al meer dan honderd jaar en heeft al vele aardbevingen doorstaan.

Voor we Peru verlaten en Chili binnenrijden nog even voltanken bij deze stijlvolle “petroperu pompbediende” (trouwens in gans Zuid-Amerika wordt men nog steeds bediend aan de pomp). Hier zagen we een mobiele sleutel maker, hij kan ook je stukke uitlaat ter plaatse repareren, zeer inventief, gelukkig niet voor ons van toepassing …

Na de zoveelste keer de “papierwinkel” te hebben gedaan aan de grens (uit en inschrijven van de auto, stempels hier en stempels daar) zijn we aangekomen in de meest noordelijkste stad van Chili. Arica, gelegen aan de Stille oceaan was vroeger de brug tussen Spanje. Vanuit de haven werd massaal zilver verscheept naar de oude wereld. Nu is ze een belangrijke diepzeevissers haven. De pelikanen en zeerobben genieten van de restjes die de vissers overboord gooien. Ze zien er allemaal wel goed gevoed uit!

http://nl.wikipedia.org/wiki/Arica_(stad)

Op onze overnachtingplaats aan de kust maakten we kennis met lokale vissers die nog op de oude traditionele wijze de zee opgaan. Met vlotten gemaakt van tropisch hout en gebruik makend van sleepnetten is hun vangst ook niet mis …

Wat ook niet mis was is de “Gigante de Atacama”. De grootste geoglief (tekening in de aarde) van de wereld is 86 meter lang. Hij stelt een koning of god voor die een verenkroon draagt. Symbool voor de stralen van de zon. Echt onder de indruk waren we niet maar de reus lag toch op onze weg richting de stad Iquique.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Geoglief

Van ons bezoek aan Iquique hebben we echt genoten. Het is een gezellige stad, gelegen aan de oceaan en dankt zijn mooi overgebleven koloniale huizen uit de bloeitijd van de salpeter industrie, ook genoemd het witte goud. Het is ook een van de meest geliefde plaatsen voor para gliders vanwege de gigantische zandduinen, dit zijn perfecte landingplaatsen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Iquique_(stad)
http://nl.wikipedia.org/wiki/Salpeter

Neen, dit is geen zonsondergang op de zandduinen maar een op de afvalbergen van de kopermijn “Chuquicamata”. De kopermijn is de trots van Chili. Ze ligt op 3000 meter hoogte, met een omvang van 4,7 km bij 3 km en een diepte van ruim 750 meter, is ze de grootste open kopermijn ter wereld. Een geleid bezoek aan deze plaats mocht niet ontbreken op ons programma.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Chuquicamata

Ons tijdschema besliste dat we op onze gaspedaal moesten duwen wilden we tijdig in Uruguay geraken. We moesten nog het Andes gebergte een keer over via de Paso de Jama (4400 m). Op deze pas kochten we nog een laatste Andes souvenier. Door de Argentijnse pampa reden we onze kilometers via vrij rustige hoofdwegen

Ons doel in Uruguay was een goede parking vinden om onze auto voor lange tijd veilig te kunnen achterlaten. Via andere reizigers hadden we enkele adressen in de stad Colonia del Sacramento gekregen. Na een voormiddag te hebben gezocht was alles in kannen en kruiken. We hadden een hal gevonden waar we onze twee campers konden achterlaten. Nu nog enkel de overtocht met de snelle ferry over de Rio de la Plata naar Buenos Aires regelen en we waren klaar om de komende week nog wat zon op te zoeken aan de mooie stranden van Uruguay. Eerst nog afscheid nemen van onze trouwe kameraden Ria en Anton, we hebben een super fijne tijd samen gehad en heel wat moois gezien …!

Aan de baai van Portezuelo hebben we genoten van zon en zee! Wij vertrekken nu richting thuis om samen met familie en vrienden de feestdagen door te brengen. Van hieruit willen we jullie groeten en zien we elkaar weer volgend jaar september 2011 voor een verdere reis door Zuid-Amerika!

Deel 13 / Van Sucre tot het Titicaca meer.

2010-11-24T05:51:00.000-08:00

Buenos dias vrienden. Na ons bezoek aan de donkere mijn van Potosi reden we naar “Ciudad Blanca”, de witte stad Sucre. Op de weg er naar toe hielden we halt aan de mooi gerestaureerde hangbrug uit de 16^de eeuw, “Puente Méndez” die de Rio Pilcomayo overspant. De brug vonden we knap maar de “Quechua” kinderen ontmoeten die ons welkom heten in hun quechua taal liet op ons nog een grotere indruk achter.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Quichua_(volk)

In Sucre hadden we een goede staanplaats voor onze camper aan het hotel Austria. Na lange tijd door een droog gebied te hebben gereden konden we extra genieten van de bloemrijke hoteltuin. Anton en Rudi waren zwaar beladen toen ze de was wegbrachten. Sucre is ook bekend om zijn dinosaurus footprints. Deze zijn nog enkel te bezoeken van op verre afstand. Men heeft zelfs een verrekijker nodig om de afdruk te kunnen zien. Van dino’s hadden we geen last, alleen van een klein zwart agressief hondje dat in de hoteltuin zijn territorium had! (Rudi is zelfs in z’n hiel gebeten).

Sucre is in 1991 op de Unesco lijst van historisch patrimonium geplaatst. Als je de stad bezoekt begrijp je wel waarom. De koloniale sfeer ziet men nog steeds in de mooie witte architectuur. Van op het dak van de San Felipe Neri kerk lijkt het net of je in het zuiden van Spanje bent.

Ook nu moesten we weer een flinke bergpas over om verder naar de Laguna van Tarapaya te rijden. Zagen we nu goed? Een fietser met achteraan een vlagje van “Eddy Merckx”, dit kon niet anders dan een Vlaming zijn! Ja, Joeri is een moedige fietser die op z’n eentje de bergen van Zuid-Amerika bedwingt! Maar op deze bergpas zag hij het toch zitten om even “aan te hangen” naar boven toe! Dit was een leuke ontmoeting en wensen hem nog veel succes! (z’n blog is zeker de moeite om in te kijken!)

http://joeriwannijn.wordpress.com/

We kwamen al vele vreemde voertuigen tegen in de Andes, maar deze “bus” of “trein” vonden we meest bizar!

Zullen we toch maar eens gaan kijken naar het treinmuseum van Machacamarca in de buurt van Oruro? Wie weet staat daar ook zo’n trein-bus. Ja, hier was dan weer een auto omgebouwd om op de rails te rijden.

Deze meisjes nemen geen trein of bus, zij doen alles te voet samen met hun lama’s. Ze waren zeer gretig om voor ons te poseren want aan hun kleding te zien was het duidelijk zondag!

Herderinnetjes, toch maar opletten voor jullie mooie kleding aan de planten te zien

Laguna Tarapaya is een vulkanisch krater meer met een diameter van 60 meter. Water van 34 graden. Over de diepte wordt niet gesproken maar als je het water ziet opborrelen kunnen we ons wel voor stellen dat het van zeer diep in de aarde moet komen. Doordat de meeste Bolivianen niet kunnen zwemmen was het hier dan ook uitzonderlijk rustig en konden we genieten van de spectaculaire omgeving.

Na een rustig weekend aan de laguna waren we klaar voor het drukke La Paz. Ook hier had Anton gezorgd voor een adres waar we konden overnachten aan een hotel. Deze keer hotel Oberland. Wat was dit een meevaller, hier was niets te merken van de drukte van de stad. Het hotel lag in een mooie omgeving omringd door bergen op zo’n 20 minuten rijden met de taxi van de stad.

Hoe begin je aan een stad als La Paz. Onze reisgids (Footprint handbook Bolivia) had de oplossing. La Paz in 24 uur. Dit moet gezegd, het recept heeft gewerkt. De dag begon met een bezoek aan de “heksenmarkt” waar je alles kon vinden om gezonder, fitter, gelukkiger of misschien wel gekker te worden. Daarna een wandeling door de binnenstad richting van het uitkijkpunt “Killi-Killi” waar je een magnifiek zicht hebt (360°) over de stad. Want maakt La Paz zo bijzonder … dé ligging! Steil gebouwd op de hellingen.

Vanaf het hotel konden we de rotsformatie “La Muela del Diablo” (kies van de duivel) zien liggen. Volgens Anton was daar een “geocache” verstopt. Dit was een daguitstap waard. Natuurlijk hebben we de cache gevonden, al was het niet eenvoudig zoeken op de flanken van de rotsen.

Op de weg terug kwamen we voorbij een kerkhof en wat blijkt, in de periode van Allerheiligen hebben ze iets andere gewoonten als wij. Bloemen komen hier ook aan te pas maar deze worden samen met versierde broden en bier … op de graven gezet. Dit alles is een feest voor hun. Muziek mag niet ontbreken en de graven dienen als tafels en banken om van dit alles te genieten.

Op loopafstand van het hotel was ook het natuur fenomeen “Valle de la Luna”. Dit zijn geërodeerde kleikliffen. Een wandeling erdoor willen we enkel maken met droog weer!

De ruïnen van Tiwanaku zijn een belangrijk overblijfsel van een beschaving voor de Inca periode. De “Andean” beschaving (6^de eeuw) had hier een belangrijk religieus centrum. Het was een volk dat zeer bedreven was in de landbouw. Hun oogsten waren zo groot dat er zelfs kon worden uitgevoerd. Natuurlijk hadden ze geen water tekort door het toen dichter bij gelegen Titicaca meer.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Tiwanaku

Ons bezoek aan het Titicaca meer begon met een topper! We stopten even langs het meer omdat er een mooie rietboot lag. Wat bleek nu, we waren op de plaats waar de belangrijkste rietboot bouwer woont van Zuid-Amerika, Paulino Esteban. Hij heeft samen met Dr. Thor Heyerdahl in de begin jaren ‘70 een papyrus boot gebouwd, de RA 2 en is ermee van Marokko naar Barbados gevaren.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Thor_Heyerdahl

Het kustdorpje Copacabana zou onze thuishaven worden om de Boliviaanse kant van het Titicaca meer te bezoeken. Ook hier hadden we weer een leuke plaats aan een hotel. Maar om in Copacabana te geraken moesten we eerst een schamel uitziende overzet boot nemen.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Titicacameer

Vanuit Copacabana zijn we op daguitstap vertrokken met de boot naar het “Isla del Sol”. Je hebt echt een volledige dag nodig om het eiland al wandelend te ontdekken. Het zonnen eiland zou de geboorte plaats zijn van het Inca volk. (Manco Kapak en Mama Ocllo). Deze 2 personen worden zeer levendig uitgebeeld aan het begin van de Inca trappen.

In het weekend is Copacabana een bedevaart plaats waar men auto’s komt laten “zegenen”. Dit is een kleurrijke en luidruchtige aangelegenheid. De plaatselijke marktkramers verdienen hierdoor wat extra met het verkopen van de nodige attributen die men nodig heeft voor de zegening van auto’s.

Een bedevaartsoord zou er geen zijn zonder een kalvarie berg. Ook wij hebben deze beklommen maar met een ander doel. Namelijk lag hier weer een geocache verstopt. Rudi heeft om deze te vinden bijna aan de rotsen moeten hangen, maar met aanwijzingen van Anton kwam hij op het juiste punt waar de cache verstopt lag.

Nu werd het tijd om de Peruaanse kant van het Titicaca meer te bezoeken. Onze thuishaven hiervoor werd de stad Puno. Hier verbleven we weer aan een mooi hotel vlak aan het meer. Hier zagen we het schip de “Yavari”, gebouwd in 1862 in Engeland. In 2766 verschillende kratten verscheept naar Peru. Het heeft 6 jaar geduurd om met muilezels al die kratten over de Andes te dragen om dan hier op het hoogstgelegen meer van de wereld weer geassembleerd te worden. (de originele motor van het schip werd aangedreven door brandstof van lama uitwerpselen).

De belangrijkste excursie vanuit Puno zijn de “Rieteilanden van Uros”. Eeuwen geleden ontwikkelde de “Uros” (een volkenstam voor de Inca’s) hun drijvende eilanden om te ontsnappen aan vijandige culturen. (de Inca’s). Nog steeds leeft een klein gedeelte van dit volk op de drijvende rieteilanden die men kan bezoeken. Men wordt hier kleurrijk ontvangen en een tochtje op een rietboot staat natuurlijk ook op het toeristen menu …

We moeten weer verder want de “Inca’s” in “Machu Picchu” wachten op ons … Ciao!

Deel 12 / Paso de Jama (Arg) / San Pedro de Atacama (Ch) / Altiplano (Bo) / Potosi

2010-10-28T16:49:00.000-07:00

Dit deel zal een flinke boterham worden. In 3 weken tijd hebben we ongelofelijk veel meegemaakt en gezien. We gaan proberen om dit alles met jullie te delen. Het begon met straffe verhalen van andere reizigers die dezelfde route reeds gedaan hadden. Met de landkaarten erbij maakten we de nodige interessante notities. We waren nu ook terug verenigd met Ria en Anton en gingen al direct van start richting het hoger gelegen Purmamarca. Het pittoreske dorpje is bekend om zijn mooie gekleurde rotsen. Hier zagen we ook voor het eerst huizen die in adobe (leem) stijl waren gebouwd. Het cactus hout wordt hier gebruikt om deuren, raamlijsten, dakbedekking enz. te maken.

http://www.panamericana20xx.blogspot.com/

We reden verder de Quebrada de Humahuaca in tot aan het dorpje Tilcara dat op 2.460 m. hoogte ligt om ons voor te bereiden om de komende weken op grote hoogte te leven. Dit moet stap gewijs gebeuren anders kan men hoogte ziek worden. In Tilcara konden we voor het eerst kennismaken met een “pucarà”, dit is een precolumbiaanse fortificatie. ’s Avonds op de camping kwamen we enthousiaste 2 pk club van Argentinië tegen. Ze maken een tocht van noord naar zuid in 3 maanden.

Nu kon de echte klim beginnen over de Andes, richting Chili. Op 4.170 meter hebben we een geocache gedaan en ja gevonden! De hoogte speelde ons wel parten want iedere stap leken er wel 10 … Ja, ongelofelijk hoe je lichaam toch anders reageert op deze hoogte!

Op de weg naar onze volgende overnachting plaats Susques (4.200 meter hoogte), kwamen we voorbij de Salinas Grandes. Dit is een groot opgedroogd zoutmeer, waar men met de auto over kan rijden. Maar je moet wel de juiste piste volgen. Doe je dit niet dan spreekt de foto voor zich! Wij hoeven niet bang te zijn om vast te geraken want Rudi kan simpelweg de camper een duwtje geven! Het zout wordt door “gemutste” kunstenaars bewerkt en verkocht.

De Paso de Jama (4.400 m) was voor onze “ATA” zwaar want ook een motor reageert anders op de zuurstof arme omgeving. Maar in vergelijk met de fietsers hebben wij het eenvoudig. Fantastisch wat deze kerels presteren!

Over de grens in Chili word de omgeving nog atraktiever en laat de Andes zijn grillige vormen en kleuren zien.

In de omgeving van het woestijn dorp San Pedro de Atacama bevinden zich vele mooie bezienswaardigheden, waaronder de maan vallei. Op de weg er naar toe hebben we nogmaals een geocache gevonden … De maan vallei is een imposant zout gebergte en ja we kunnen ons voorstellen hoe het er op de maan moet uitzien … en geloof het of niet, tussen deze zout rotsen was ook weer een cache verborgen! Jullie denken misschien zout rotsen? Eigenlijk was dit heel vroeger een zee bodem.

Om ons verder te gewennen aan de hoogte moesten we weer wat hoger gaan slapen. Aan de thermale baden van Puritama (3.545 m) zagen we een mooie zonsondergang op de vulkaan “Licancabur”. Na een koude nacht waren we dan ook meer dan tevreden om ons onder te dompelen in het glasheldere warme water.

Na onze warme duik terug gekomen op de parking konden we niet naast deze mooie grote camper kijken en tot onze verbazing was dit een landgenoot. De eerste die we op deze reis tegenkwamen. Na een gesprek trakteerde ze ons op een lekker stuk Belgische chocolade …

Nu eerst nog proviand opslaan en nog eens lekker gaan eten voor we de grens met Bolivië oversteken want de komende weken op de “Altiplano” zal er geen winkel of restaurant te bespeuren zijn.

De vulkaan “Licancabur” (5.916 m) zullen we nog wel een tijdje in het vizier hebben tijdens onze tocht door het “Reserve Nacional Eduardo Evaroa”.

De grens overgang naar Bolivië was zachtjes uitgedrukt zeer eenvoudig. We konden zelfs de autopapieren hier niet regelen, dit kon enkel een honderd kilometer verder gebeuren.

Een zandpiste volgend bracht ons naar het eerste meer “Laguna Verde” waar we heel wat flamingo’s te zien kregen.

Dit leek ons wel een goede overnachting plaats, het warm water bad op de “Salar de Chalviri”. Het bad was zalig, de omgeving prachtig, maar de nacht was koud! (- 12° op 4.400 m hoogte).

Onze volgende nacht werd het nog een graadje kouder aan de “Laguna Colorado”. Niet te geloven dat de flamingo’s het hier naar hun zin hebben, want ze waren er met vele!

De weg werd vanaf nu wel erg slecht … We zagen enkel maar 4x4 auto’s langs rijden, zonder hulp van Anton’s trek kabel hadden we hier nooit door gekomen.

Hoe hoger we de “Altiplano” op reden, hoe kouder de nachten werden … Aan de “Piedra de Arbol” sloegen we een rekord! – 19° werd het toen! Alles was binnen bevroren, gelukkig was er ’s morgens steeds het zonnetje om ons op te warmen …

De weg werd er niet beter op. Onze nieuwe schokbreker begaf het. De trek kabel werd ook regelmatig boven gehaald. Schuppen konden we als de beste!

Steeds kwam dan weer de beloning van de mooie natuur en omgeving waar we ons in bevonden.

Soms leek het wel of we op een “dijk” moesten rijden, en dan maar hopen dat we er niet afschuiven. We moesten de piste van de 4x4’s volgen en die vinden het niet erg om over bergpassen met grote stenen te rijden. Voor ons was dit wel een probleem en moesten we eerst de grootste stenen uit de weg ruimen voor we weer verder konden.

Het moeilijkste stuk van de “Altiplano” was voorbij en konden we even genieten van een mooie zonsondergang. Laat de nieuwe dag maar komen, we zijn er klaar voor!

De nieuwe dag bracht ons na lange tijd weer in een dorpje. San Juan waar de lama’s ook hun thuis hebben. We konden hier weer een beetje inkopen doen en na lang zoeken vonden we iemand bereid ons 20 liter diesel te verkopen.

Vlakbij San Juan bevind zich een oude begraafplaats, “Necropolis”. De mensen werden hier in foetus houding begraven in de koraal rotsen. Nu is dit een open lucht museum.

Vanaf nu kwamen we regelmatiger een dorpje tegen en konden we het plaatselijke leven aanschouwen. De schapen en lama’s werden met liefde door herderinnen verzorgd.

Wij moesten geen schapen verzorgen maar wel onze “ATA”. De stukke (nieuwe) schokbreker konden we vervangen door onze (oude) bijna versleten schokbreker. We zien wel hoe lang hij nog wil schokbreken … !?!

Dit lijkt echt een piste voor ons! De vlakke “Salar de Uyuni” (zoutvlakte), maar welke richting moeten we uit rijden op deze gigantische vlakte? (bijna zo groot als België). Ook dit was een zeebodem die omhoog getild is tijdens het ontstaan van de Andes.

De zoutvlakte heeft een raar effect op ons gedrag. We worden sterker als ooit tevoren en zoals het hoort draagt Rudi Berlinda op z’n handen …

Ons doel was in zicht, van veraf lijkt het op een ufo, maar van naderbij is het eiland “Incahuasi” heel mooi met zijn prachtige grote cactussen.

Het zout hotel kondigt het einde van de zoutvlakte aan. De zoutmijners hopen op een verder toekomst want men zou graag deze omgeving ontginnen voor z’n rijke mineralen waaronder het gegeerde “lithium”. Wat word de toekomst voor de salar?

Zout en staal gaan niet samen, in het stadje Uyuni kan men auto’s onder hoge druk laten reinigen.

Onze auto had niet enkel een wasbeurt nodig maar ook dringend wat diesel. Dit bleek niet zo gemakkelijk. 4 uur hebben we in de rij gestaan. Dit was voor ons een les in Boliviaans geduld.

Ondanks al het zout is Uyuni nog steeds bekend voor het oude staal van de roestende en rustende lokomotieven. Uyuni ligt dan ook op het kruispunt, oost-west, noord-zuid, spoorweg verbinding.

Ons volgend doel is de zilver mijnstad “Potosi”. Maar eerst even een halte in het bijna verlaten mijndorp “Pulacayo”. Waar nog enkele optimisten hun geluk beproeven op het vinden van erts.

De weg naar Potosi bracht ons door zeer gevarieerd mooi landschap. Maar aan de weg is nog heel wat werk om hem te asfalteren.

Aangekomen in “dramatisch” Potosi, zagen we het groot, en checkten we ons in in de “Copacabana”. Euh, eigenlijk op de hotel parking … ’s Avonds konden we geen kant meer uit en stond de parking nokvol. Maar aan de sloten van de deuren in de stad te zien konden we blij zijn een veilige overnachtingplaats te hebben.

We vonden het historisch centrum van Potosi charmant met mooie koloniale gevels en gebouwen en een gezellige sfeer.

De sfeer in de zilver mijn daarentegen was iets minder charmant. Het leven in de “Cerro Chico” (Rijke berg) is kort gezegd keihard! Daar werden we stil van. De berg is zoals een Zwitserse kaas maar dan met téveel gaten waardoor hij eigenlijk op in storten staat …. We waren blij dat we eruit waren!

Proficiat aan diegene die volgehouden hebben dit ”dikke deel” te volgen. Na het “TITICACA Meer” zien we elkaar weer! Adios!

Deel 11 / Misiones - Corrientes - Itapua (Py) - Chaco - Salta

2010-10-08T07:40:00.000-07:00

Zoals gezegd gaan we op bezoek bij de jezuïeten, maar daarvoor moeten we voor Zuid-Amerikaanse standaard ver de geschiedenis ingaan naar de 17^e eeuw. Toen hebben de jezuïeten, in tegenstelling tot de Spaanse veroveraars, met veel geduld de harten en zielen van de Guarani-indianen bereikt. Ze hadden op korte tijd volledige missieposten gebouwd en georganiseerd gekregen waar de indianen in hun eigen taal zelfs onderwijs genoten. De grote kracht van de jezuïeten was dat ze de Guarani taal hadden geleerd. De missieposten verspreid over Brazilië, Uruguay, Paraguay en Argentinië van elk ongeveer 7.000 inwoners begonnen ook handel te drijven met de rest van Zuid-Amerika. Dit was niet naar de zin van de Spaanse kroon. Indianen missieposten die zo goed georganiseerd waren voelde ze als een bedreiging van hun macht. De jezuïeten werden verbannen en de indianen vluchten terug de wouden in. Wij reden een deel van de “Ruta Jesuitica” en bezochten verschillende ruines van deze vroegere missieposten. Bij sommige heeft de jungle overwoekerd, maar een deskundige rondleiding door de gids “Elisabeth” maakte veel duidelijk.

Ook wij wilden eens een bezoek brengen aan de Guarani indianen. Dit was enkel mogelijk onder begeleiding van een gids. Het was toch wel even schrikken te bedenken dat deze mensen vroeger volledige dorpen in mooie “Guaranibarok” bouwden. Nu leven ze in zeer eenvoudige hutjes. Men probeert de eindjes aan elkaar te knopen door verkoop van artisanale produkten aan de bezoekende toeristen.

http://users.skynet.be/evds/SBC/sbc107.html

Na het vele rijden beginnen onze banden toch wat slijtage te vertonen. De beste plaats voor de aankoop van een set nieuwe banden is Paraguay. Hier betaald men de helft van de prijs van Argentinië. Via de verantwoordelijke van “Vlamingen in de wereld” hebben we het adres gekregen van Conny Godefroid in de stad Encarnacion, vlak over de grens met Argentinië. Zij heeft ons perfect geholpen. Hartelijk dank hiervoor Conny!

http://www.viw.be/

Als toemaatje kregen we het adres van haar familie waar we welkom waren om enkele dagen te logeren. De familie Godefroid woont sinds de jaren 50 in Paraguay. Ze hebben een bedrijf in distributie van diepvries kippen. Daarbij hoort ook een supermarkt en een groot grondstuk van 800 meter op 1000 meter moet ook nog onderhouden worden. Een echt familiebedrijf. We hebben hier een leuke tijd gehad, vooral met vader John was het lachen, de ene mop na de andere in onvervalst Vlaams! Ook Moeder Godelieve heeft ons verwend met de Paraguaans-Vlaamse keuken.

Het grondstuk van de familie Godefroid lag nabij de ruta jesuitica, op 15 km afstand bevond zich de ruïne van Trinidad, deze was zeker ook het bezoeken waard.

Onze reis ging verder richting Argentinië, de Parana rivier zuidwaarts volgend kwamen we aan één van de grootste waterkrachtcentrale van de wereld. De “Yacyreta” hydro dam is een samenwerking van Argentinië en Paraguay. In 1994 werd de Parana rivier 65 km ingedamd en geeft nu kracht aan 20 turbine generatoren. Ze produceren jaarlijks 20.000 gigawattuur groene stroom.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Yacyret%C3%A1dam

Aan de Parana rivier bevinden zich ook mooie stranden, het wordt tijd dat we ook eens van dit natuurschoon genieten. Van op de camping El mirador konden we de zon mooi zien ondergaan in Paraguay.

Op weg naar de stad Corrientes, door de eindige vlaktes van Esteros del Ibera, namen deze gaucho’s even tijd om voor ons te poseren.

Corrientes heeft zijn naam gekregen door de sterke stromingen (corrientes) in de Parana rivier. De stad heeft een rijk verleden door zijn ligging als vaste halte tussen Asuncion, (Paraguay) en Buenos Aires. Dit is te merken aan de mooie koloniale gebouwen.

De laatste dagen hadden we tijdens het rijden wat gekraak vanonder de auto gehoord. Dit was zeker geen goed teken! Aan de overkant van de rivier ligt de stad Resistencia en hier woont Nestor Guarnieri, (die we tijdens onze vorige reis hebben ontmoet toen hij een groep toeristen rondleidde door Zuid-Argentinië) na een bezoek aan hem bleek dat zijn familie goed thuis was in de autoherstelling. Hij heeft ons zeer goed kunnen helpen met de juiste dingen te vinden op de juiste plaats … dwz. nieuwe vering en schokbrekers. Nestor spreekt perfect Engels en Italiaans en is een uitstekend reisorganisator. Voor degene die graag Argentinië eens georganiseerd wil bezoeken is hij de juiste persoon.

chacoaventuras@nordestur.com.ar

We mochten volgens Nestor een bezoek aan het vlakbij gelegen Cerrito eiland niet overslaan, het was vroeger een kolonie voor melaatsen en is gelegen aan het punt waar de Rio Paraguay met zijn bruine kleur in de heldere Rio Parana vloeit. Er is hier weinig scheepvaart maar als er al eens een bootje komt is het wel de moeite! De tocht naar het eiland is ook meer dan de moeite waard, overal groen om je heen en palmbomen langs de kant van de (stoffige) weg.

De weersvoorspelling was goed, geen regen in het vooruitzicht. Dus de weg naar het “Chaco nationaal park” lag voor ons open. Een 150 km² park dat de “Quebracho boom” beschermt. Een soort hardhout dat vroeger de gehele provincie Chaco bedekte. Naar het schijnt zijn hier vele dieren waaronder de puma, de grote miereneter, het reuze gordeldier en vele slangen, alsook de brulapen (die we enkel hebben horen brullen in de verte). Het enige dier dat zich wel liet zien was een uil die we blijkbaar gestoord hadden tijdens z’n slaap. We hadden namelijk onze waslijn aan z’n boom vastgemaakt …

http://en.wikipedia.org/wiki/Chaco_National_Park

Nu we ons er bewust van zijn dat er hier vele dieren met uitsterven worden bedreigd, (ze hebben er zelfs verkeersborden van) zullen we maar eens een kijkje gaan nemen in de plaatselijke Ecologico zoo in P.R. Saenz Pena. De grote miereneter hebben we gevonden maar van het reuze gordeldier hadden ze hier blijkbaar nog niet van gehoord.

Ja, de weersvoorspelling was weer goed. Geen regen verwacht de komende dagen (het droge seizoen loopt bijna op z’n einde). Het park “El Rey” is bij regen enkel met een 4x4 te bereiken. Nu ondertussen, weten we ook waarom. 8 rivier crossings lagen te wachten op ons. Als slagroom op de taart stond er nog een bende stieren en “koppig” paard op de weg. Gewapend met insectenspray tegen de agressieve “zandvliegen” hebben we dit nationaal park met z’n mooie lagune en zijn gelukkig nog overgebleven grote cederbomen in de jungle kunnen ontdekken. De witsnuitneusbeer is het enige dier dat we hier in de jungle tegenkwamen. Maar op de camping kregen we wel bezoek van enkele vogels die onze restjes wel lusten.

Nu werd het tijd om richting provincie Salta en de Andes te rijden. Op de weg hiernaartoe waren de temperaturen schroeiheet (40° in de auto) en voor sommige dieren langs de weg is dit soms teveel … Wat verscheen daar langs de weg? Onze eerste cactus boom, wel meer dan 8 meter hoog! Hier moesten we toch een foto van nemen. Verderop komen we dan weer een mooie kloof tegen met verfrissend snelstromend water, de Rio juramento. Dit lijkt ons de ideale campingplaats. Dit konden wel snel vergeten want de bijtende zandvliegen waren hier nog talrijker aanwezig dan in El Rey. Zodoende reden we verder en zitten we nu aan de voet van het enorme Andes gebergte waar we de komende weken op grote hoogte (+ 4.000 m) zullen rondzwerven samen met onze Nederlandse vrienden, Ria en Anton. Als alles goed verloopt op de hoge zoutvlakten (de altiplano) dan komt ons volgend verslag vanuit Bolivië naar jullie toe … Tot dan!

Deel 10 / Uruguay rivier - Iguazu watervallen - Paranà rivier

2010-09-22T12:40:00.000-07:00

Op onze weg richting noord door de vlaktes van de provincie Entre Rios kwamen we voorbij het dorpje Yapeyu gesticht in1626 door de jezuïeten om de Guarani indianen te bekeren, maar vooral bekend als geboorteplaats van de onafhankelijkheidsstrijder generaal San Martin. Dus hier zouden we even halt houden. Dat even heeft 3 dagen geduurd zo gezellig vonden we dit dorp het leek soms of je in een filmset liep. Mensen kwamen te paard naar de winkel, het slachten van een koe gebeurde gewoon in de achter tuin.. Ja voor ons was dit genieten van het leven in een plattelands dorpje.Na een mooie zonsopgang over de rivier “de Uruguay” met aan de overkant Brazilië, werd het weer tijd om verder te gaan.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Jos%C3%A9_de_San_Mart%C3%ADn

Alleen nu nog even gaan tanken, maar wat bleek, géén diesel voorradig. Maar geen probleem, op weg naar het stadje Oberà, in de provincie Misiones zijn nog dorpen genoeg waar we ons geluk kunnen proberen. De streek van Misiones is vooral gekoloniseerd door immigranten van Oostenrijk, Duitsland, Polen, Zweden, Finland, Zwitserland en Oekraïne. In september vindt er een immigranten feest plaats in Oberà. Hier gingen we eens een kijkje nemen. Bleek dat die dag de presidente van Argentinië hetzelfde idee had. Dus zonder uitnodiging kwam men niet op het terrein. Zo moesten we ons tevreden stellen met de grote poppen die versierd opgesteld stonden in de stad.

Om de velden vruchtbaar te houden, branden ze deze af. Het kan wel zijn dat dit gezond is voor de grond maar als je erdoor moet rijden is dit toch wel even schrikken.

De boeren leven en werken hier nog zoals bij ons vroeger honderd jaar geleden. Alles is zeer kleinschalig. Alleen het verbouwen van hun lievelingsdrank “Mate” gebeurt op grote schaal. Ja, men is hier echt verslaafd aan het warme of koude drankje dat men opzuigt via een metalen rietje. Wij hebben ook mogen proeven, maar we lusten toch liever een gewone tas koffie of thee.

http://en.wikipedia.org/wiki/Yerba_mat%C3%A9

De inkomsten in deze streek komt ook uit houtkap. Gelukkig is men nu bewust geworden dat voor iedere boom die men wegneemt er een nieuwe in de plaats moet komen. Natuurlijk de oorspronkelijke tropische Atlantische oerwouden (jungle) dat er nog overschiet, probeert men te beschermen. Zo hebben we onderweg een bezoek gebracht aan “Reserve Naturel Yate-i” en werden we op een wandeling verrast door een koraalslang op ons pad.

http://www.google.be/images?hl=nl&q=koraalslang&um=1&ie=UTF-8&source=univ&ei=sFyaTKSNDoOB8gbVzNX0Dw&sa=X&oi=image_result_group&ct=title&resnum=1&ved=0CCgQsAQwAA&biw=1007&bih=502

In de meest noordelijke provincie van Argentinië, Misiones, zijn ze druk bezig met het asfalteren van de wegen. Trouwens met dank hiervoor, want zodoende hebben we de prachtige weg naar de waterval van Moconà kunnen maken. Dit was tot voor kort niet mogelijk. Enkel met een zeer goede 4x4 geraakte je tot hier. Het zal zeker het toerisme naar dit natuurfenomeen, een waterval van 3 km lang (!) zeker ten goede komen. Een gril van de natuur splijt de stroom in tweeën en laat hem in een 3 km brede en 10 m hoge waterval naar beneden komen. Tijdens een boottocht naar dit wonder is het enkel maar genieten. Op deze plaats zagen we onze eerste "wilde" toekan.

Nu via de weg nr 101 op weg naar het volgende natuurfenomeen. Hier hebben we lang naar uitgekeken en zeker hét hoogtepunt van deze reis : “De watervallen van Iguazu”. Meer dan 250 verschillende watervallen donderen hier naar beneden. Eerst bezochten we de Argentijnse kant van het Nationale Park Iguazu. Hier heeft men wandelpaden onder, boven en naast deze prachtige waterreuzen gemaakt. Het is nu hier wel winter, maar toch zagen we enkele mooie vlinder exemplaren. De “witsnuitneusbeer” doet hier duidelijk ook geen winterslaap.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Watervallen_van_de_Igua%C3%A7u

http://nl.wikipedia.org/wiki/Witsnuitneusbeer

De Brazilaanse kant van de watervallen was voor het papierwerk eenvoudig te houden gemakkelijker te bezoeken met een taxi vanuit Argentinië. (Zo moesten we onze auto niet in en uitschrijven). Vanaf de Braziliaanse kant heeft men een volledig panoramisch zicht over alle watervallen. Vraag ons niet welke kant we het beste vonden, beide waren “Grote Klasse”!

Nu we dan toch even in Brazilië waren was een bezoek aan “Parc das avez” ook een must. Hier kan men vooral toekans van zeer dichtbij beleven. Die vogels zien er zo perfect uit dat men bijna twijfelt of ze wel echt zijn. Maar we hebben ze zien vliegen, niet te geloven dat ze niet uit balans geraken met zo’n bek!

Voor we terug afbuigen richting Zuiden nog even het drielandenpunt, Argentinië-Brazilië-Paraguay bezoeken. Hier zien we ook voor het eerst de machtige rivier “de Paranà”. Deze zullen we de komende dagen verder stroomafwaarts volgen.

Als we onderweg het plaatsnaambord “Montecarlo” zien, draaien we rechtsaf, hier even een kijkje nemen. Blijkt dat dit stadje heel bekend is voor z’n orchideeën kwekerijen. We krijgen een rondleiding van “Alindo”, een meester in het vak, van Duitse afkomst waar hij zeer fier op is enzo staat hij ons dan ook in het Duits te woord op de rondleiding door z’n orchideeën tuin “Catasetum”.

25 km zuid oost van Montecarlo bevindt zich het Reserva Naturel de Ernesto Che Guevara. Midden in de jungle aan de oever van de Paranà is de ruïne van het huis waar Che zijn kinderjaren heeft doorgebracht. Hier is ook een klein museum over zijn bewogen leven ingericht. We mochten hier overnachten van de parkwachter maar toch best parkeren dicht tegen zijn huis onder de verlichting, want blijkbaar is dit ook een illegale grensovergang (met roeibootjes) tussen Argentinië en Paraguay.

De rivier de Paranà kan ons wel bekoren, hij is groot en vooral zuiver. Dus willen we zeker een bezoek brengen aan het natuurpark gelegen langs de rivier. Tijdens de verkenning van het park stuiten we op een bordje met de vermelding “Casa Borman” … bleek dat de rechterhand van Hitler (Martin Bormann) hier een optrekje had om zich na de 2^de wereldoorlog te komen vestigen. Het is nu nog enkel een ruïne waar de jungle het terug voor het zeggen heeft.

Ziezo, met ons volgend verslag duiken we verder de geschiedenis in en zien we ons weer bij de Jezuieten. Adios.

Deel 9 / Buenos Aires - Entre Rios - Esteros del Ibera

2010-09-04T12:08:00.000-07:00

Beste Blogvrienden,

Onze Zuid-Amerika reis gaat verder.

Hieronder op de landkaart is de volledige gele lijn onze vorige reis van 27 oktober 2009 tot 15 maart 2010.

De gele stippellijn is de reis die we hopen te kunnen maken van 17 augustus 2010 tot 17 december 2010.

Onze Zuid-Amerika reis gaat verder. Op 17 augustus 2010 was onze bagage klaar. De inhoud was vrij origineel. Luchtfilters,olie en diesel filters, een kacheltje om de koude hoogtes van de Andes te trotseren. Een takel “winch”, hydraulische krik enz. Ja, van kleding was weinig te bespeuren. Wat hadden we dit weer goed voorbereid, dachten we. Op de luchthaven liep het al mis, bleek dat al deze attributen te zwaar waren voor British Airways. Uit iedere koffer moest er 2 kg verwijderd worden. Dit was snel gebeurd, enkele reisboeken eruit en mee in de handbagage. Voor de rest liep de vliegreis perfect.

Na een tocht van bijna 24 uur kwamen we terug aan op de “Club Aleman” even buiten Buenos Aires. Hier waren de conciërge, Laura en Pojo, blij ons weer te zien. Ons rijdend huisje genoemd “ATA”, stond netjes op ons te wachten. Wel, netjes?? Als je niet onder de motorkap keek. Er hadden duidelijk enkele knaagdieren gewoond. Waarschijnlijk bescherming gezocht tegen de natte winter. Gelukkig voor ons hebben ze nergens hun tandjes in gezet. De motor bleek na een grondige reiniging en oliebeurt het nog prima te doen.

Onze eerste uitstap was niet ver weg, richting “Tigre”, waar we vorige reis ook langs geweest zijn. Een boottocht op de Rio Tigre en door de delta van de Parana rivier zagen we nog wel eens zitten, alleen waren we wel ontgoocheld van de vervuiling waar deze rivier mee kampt. Je ziet meer dode of bijna dode vissen dan levende. Hier moeten ze snel een oplossing voor zoeken, want deze streek leeft echt van het toerisme. De natuurwandeling op het eiland “3 boccas” was mooi maar alles stond nog in z’n winter plunje. Het uitzicht van op het balkon van het kunst museum aan de victoria promenade vonden we knap.

Via het twee stromen gebied van de Parana en de Uruguay rivier verlaten via een stelsel van bruggen en dammen de drukte van de grootstad, richting moeras landschap naar de provincie Entre Rios. Spijtig genoeg staat deze provincie, vooral de “route 14”, bij de buitenlandse reizigers bekend als terrein waar de politie probeert bij te verdienen op de rug van toeristen. De politie maakt wetten ter plaatse en verzint altijd wel iets nieuw waarvoor ze je dan kunnen beboeten. Natuurlijk hebben ze ons regelmatig gekontroleerd, maar onze techniek om vriendelijk te lachen en géén woord Spaans te spreken heeft geholpen. Ze zagen duidelijk dat er geen beginnen aan was. Langs deze weg herinneren ze je er meermaals aan dat “Las Malvinas son Argentinas” of wel “de Falkland eilanden Argentijns zijn”. Om de boel wat op te vrolijken hielden we halt bij het huis “La Alemana”, gesticht in 1883 door een zakelijke Duitser. Men kan hier lekkere kazen, salami’s en likeur kopen;

Op onze weg naar camping en natuurpark “Nandubayzal”, gelegen aan de rivier Uruguay, waren we gewaarschuwd. De restanten van de spijtig genoeg dood gereden slang waren duidelijk, er zitten hier grote kalibers. Toch even opletten waar we onze voeten zetten. Aangekomen op de camping werden we niet verwelkomd door slangen maar door mooie kolibri’s die zich wel deden aan de nectar van de eerste bloesems. Om de avond warm door te komen hadden we ons genesteld rond een gezellig kampvuurtje gemaakt van grote dennenappels.

De tocht verder noordwaarts lijkt wel een tocht door te tijd. Alles ademt hier het verleden. Heel regelmatig moet je wel rekening houden met een “Lomo de burro”, vrij vertaald “Ezelsrug” eigenlijk wil dit gewoon een reuze grote verkeersdrempel, die je best neemt aan 20km, anders kan je best nieuwe vering bestellen! Nabij de stad Colon hebben we een bezoek gebracht aan “Peublo Liebig”. Gebouwd in 1903, toen het tweede grootste slachthuis ter wereld. De Duitse scheikundige, Justus von Liebig, ontwikkelde hier zijn wereldbekende vleesextract en de bekende “corned beef”. Van de gouden jaren is hier weinig overgebleven, alles ligt onder het stof en de sfeer van verlatenheid hangt in de straten.

Om helemaal in de sfeer van vergane glorie te blijven brachten we ook een bezoek aan het “Palacio San José”. Een paleis gebouwd om de macht en de invloed op de regio uit te drukken van de generaal Justo José Urquiza. Hij vond waarschijnlijk zichzelf geweldig want op het koffieservies prijkte zelfs zijn afbeelding in vol ornaat. Hij werd blijkbaar niet door iedereen graag gezien want in 1870 werd hij in z’n eigen slaapkamer vermoord.

In het dorpje Elisa, waar ze van grote standbeelden houden, kan men in het zomerseizoen met een historisch stoomtreintje naar het Palacio San José bollen. Gelukkig moet het voor de warmwaterbaden (40°) geen zomerseizoen zijn. Deze zijn heel het jaar geopend en hiervan hebben we goed gebruik gemaakt. Dit was genieten.

Na een lekker ontspannend bad waren we klaar om het mooiste park van Entre Rios te bezoeken. “El Palmar” heeft een oppervlakte van 85 km² en is gecreëerd ter bescherming van de “Yatay palmboom”. http://nl.wikipedia.org/wiki/Butia_yatay

Voor ons was dit park een top belevenis op het gebied van ontdekken van dieren die we nog nooit hadden gezien. Vooral de “Capibara” (waterzwijn) het grootste knaagdier ter wereld was geweldig. http://nl.wikipedia.org/wiki/Capibara

Op de camping bleken we te overnachten op enkele meters van de nesten van de nocturnale “Vizcacha’s” (groot gestreepte kruising van hamster en konijn) en de “Teju hagedissen”.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Tejuhagedissen

In het park zagen we ook voor de eerste keer de ruines van een Jezuïeten missie post aan de Uruguay rivier. Hier hadden ze in de 18 de eeuw een kalksteengroeve waarmee men dan dierenhuiden kon behandelen. Wanneer we verder noordwaarts rijden zullen we nog meer overblijfselen van missie posten tegenkomen.

De stad Mercedes in de provincie Corrientes is het bedevaartsoord van de robinhoodfiguur “Gauchito Gil”. Deze “heilige” is bekend en bemind in gans Argentinië. Op de plaats van zijn executie komen duizenden pelgrims zijn heiligdom bezoeken om geluk te vragen. Tijdens de nacht aan de kampeerplaats “El Gauchito” keerde ons geluk, de hemelsluizen trokken open en bakken regen kwamen naar beneden. Dit hadden we nu juist niet nodig. De 150 km lange zandweg die begint bij de stad Mercedes naar het natuurpark “Esteros de Iberà” word dan een glibberige modderweg. Dit natuurpark is een 13000 km² groot rietmeren gebied. Een veilige haven voor vele dieren.

http://en.wikipedia.org/wiki/Iber%C3%A1_Wetlands

Na 3 uur rijden en veel geschuif kwamen we aan bij de camping “Iberà” gelegen aan de mooie laguna in het hart van het park. Diezelfde avond nog hebben we een nachtsafari gemaakt op zoek naar kleine nachtdieren en met wat geluk misschien het moerashert.

Een boottocht op de lagune mag je tijdens een bezoek hier niet missen. Dit is werkelijk een hoogtepunt. Je ziet vogels, kaaimannen en de capibara van dichtbij in hun natuurlijke omgeving. Het lijkt net of je door een documentaire glijd.

Op een van de natuurwandelingen hadden we geluk, de “brul apen” waren ondanks het koude natte weer toch nog actief in de boomtoppen en deden rustig hun ding terwijl wij toeschouwer mochten zijn. Wanneer het mannetje zijn gebrul liet horen om z’n territorium te beschermen gingen we wel een stapje achter uit.

Door de aanhoudende regen waren we genoodzaakt om netjes ter plaatse te blijven. In deze omstandigheden was er geen doorkomen aan met onze camper. Maar gelukkig hebben we tijd en konden we toch nog genieten van de 4 extra dagen aan de lagune. Maar nu zijn we blij om terug in de stad Mercedes te zijn en onze tocht verder noordwaarts te zetten. Meer hierover in het volgende deel. Ciao!

Zuid-Amerika Deel 8

2010-03-13T12:30:00.000-08:00

Toen we de havenstad Puerto Montt bereikte met z’n steile straten gelegen aan een mooie baai was er bijna niets meer te merken van het brandstof tekort. Het leven ging er z’n gewone gang en het vermaak op de wandeldijk was een leuke afwisseling. Maar wij kropen toch niet in die bal op het water. Een partijtje tafelvoetbal Chili-België zagen we wel zitten… De solidariteit met de getroffen gebieden van de aardbeving was wel groot, dit konden we zien tijdens een ophaling van water, melk en Pampers door “Fuerza Chili”… Puerto Montt is een snelgroeiende stad waar je hier en daar nog wat van de oorspronkelijke architectuur terug vind.

Het is niet ver rijden van Puerto Montt om terug in de natuur te zijn. Aan het meer van Llanquihué heb je een adembenemend uitzicht op de besneeuwde vulkaantop van de “Osorno” (2.652m). Van hier uit is het maar enkele km tot aan het Nationaal park Pérez Rosales waar je bij goed weer een boottocht kan maken op het meer van Todos los Santos. Wil men in luxe overnachten in het park kan dit in het mooie 5 sterren hotel “Peulla”. Spectaculair was de wandeltocht over de meters hoge vulkaan as die van de berg naar beneden stromen tijdens zware regenval. Men kan het park niet verlaten zonder de watervallen “Saltos de Petrohue” bezocht te hebben.

We hadden al gemerkt dat vooral Duitse immigranten aangetrokken waren door deze vruchtbare streek. Men kon dit in Puerto Montt alsook in de dorpen langs het meer van Llanquihué goed merken in de bouwstijl en het aanbod van “küchen” (taart) enz. Toen we in het dorpje van Puerto Fonck een overnachtingplaats zochten, leek het of we in het Duitse platteland van de jaren zestig terecht kwamen. Er werd hard gewerkt met hand, paard en eenvoudige tractor om het hooi voor de regen binnen te halen. Aan het kerkje vonden we een gedenkplaat ter ere van de Duitse familie die dit dorpje in 1856 heeft gesticht. Hier mochten we van de boer overnachten en ‘s morgens werden we gewekt door het geblaat van een kudde schapen rond onze “ATA”. Maar niet te vergeten, het allermooiste moment op deze plaats was wel de zonsondergang op de vulkaan “Osorno”.

De “Osorno” vulkaan hadden we gezien, nu gingen we naar de stad “Osorno”. Hier weer hetzelfde verhaal, de Duitse invloed is en was in deze stad zeer groot. Hier wordt de belangrijkste veemarkt van het hele zuiden gehouden.

Nu werd het voor ons ook eens tijd om wat luxe op te zoeken. Dit vonden we in het steil volle 5 sterren hotel en thermen “Puyehue”. Men kan daar voor een dag gaan genieten van een “all-in”, in het kort gezegd, “Zalig”! Wij kregen nog als extraatje dat we met de “ATA” op de parking mochten overnachten…

De dag erna waren we verrast toen we in het nabije Nationaal park “Puyehue” weer een warm water bad aantroffen. De ligging van dit bad was gewoonweg prachtig, toch hebben we gepast en hebben we gekozen om een wandeling door de mooie natuur te maken.

Nee, we kunnen niet blijven ons langzaam reistempo aanhouden. Stilaan word het tijd om Chili te verlaten en richting Argentinië verder te rijden, want de tocht naar Buenos Aires is nog lang. Via de “Paso Samore” hebben we Chili en de Andes achter ons gelaten. De “kuif cara-cara” verwelkomde ons in Argentinië en langs een smal maar wel spannend boswegeltje begon ons avontuur van de “7 meren route”.

Onze eerste stop aan het grootste meer van de “7” was “Nahuel Huapi”. Hier vergaten we weer de tijd en zijn we 3 dagen gebleven. Dit was genieten. Hier hebben we de mooiste zonsondergang van deze reis gezien. De hemel stond in vuur en vlam…

http://nl.wikipedia.org/wiki/Nationaal_park_Nahuel_Huapi

De zon bleef ons goed gezind op onze verdere tocht langs de meren. Dit in een streek waar het normaal zéér veel regent… De meren zijn geliefd bij de vlieg vissers, maar ook bij andere toeristen doordat de natuur en de omgeving zo mooi is. Maar toeristen, dit betekent dat er ook accommodatie moet zijn, de meeste hotels zijn hier dan ook gebouwd in mooie blokhut stijl.

De “7 meren route” eindigt aan Lago Lacar in het aantrekkelijke bergstadje San Martin de los Andes waar de toeristen het "chocolade" goed naar hun zin hebben.

Nu word het toch wel ernst om verder richting Buenos Aires te rijden. Sorry mooie vulkaan “Lanin” maar een bezoek aan jou park is voor een volgende keer!

Wat was het landschap onderweg toch mooi, voor ons moeilijk om niet veel te stoppen. Toch snel hier en daar een foto schieten en hup weer verder…

Het dorp Villa El Chocon konden we echt niet voorbij rijden zonder een bezoek te brengen aan de “voet afdrukken” van de dinosaurus en het museum Ernesto Bachmann waar het 100 miljoen jaar oude skelet van de grootste Dinosaurus ter wereld ligt… Dus mensen het is niet de Tyrannosaurus rex (T-rex) die de grootste is maar de Giganotosaurus Carolinii!
http://nl.wikipedia.org/wiki/Giganotosaurus

In Villa El Chocon was de camping ook een belevenis, het leek hier net of we nog in de voorhistorie leefde, een warme douche kon enkel nadat de ketel goed warm werd gestookt met houtblokken. De honden naast ons en de vele papegaaien boven ons en de dino op een afstand zorgde dat we de nacht “rustig” door brachten…

Achteraf gezien zijn we nog nooit zo blij geweest met een politie controle! Na de controle die geen probleem was, vroegen we ter informatie of we de goede richting uit reden. Gelukkig hebben we die vraag gesteld want bleek dat de weg, 300 km verder, was weggespoeld door de zware regen van enkele dagen terug. Anders had dit een ommetje betekent van zo’n 600 km. We denken dat ze hier nog niet van signalisatie hebben gehoord! Maar achteraf voor ons niet getreurd, want de alternatieve weg door de groene en vruchtbare “pampa’s” was voor ons pampa-goed! Trouwens in de pampa’s groeit écht pampa gras…

En na al deze kilometers gereden te hebben zonder problemen zullen we dan de Argentijnse gewoonte overnemen om “Gauchito Gil” te bedanken met flessen water? Nee, dit doen we niet, we zijn gewoon dankbaar voor alles en zijn blij dat we veilig op de “Club Aleman” zijn aangekomen waar onze zéér functionele “ATA” voor enkele maanden gaan achterlaten en weer naar huis komen… Dus dit betekent beste blog vrienden, het zal een wederzien worden ergens in september 2010 dan gaan ons Zuid-Amerika avontuur verder! Tot dan…

Zuid-Amerika Deel 7

2010-03-03T08:48:00.000-08:00

Nee, er was voor ons geen plaats meer op de boot! Dus plan B moest in werking worden gezet. Dit betekende een reservatie maken voor de volgende boot die pas binnen 7 dagen vanuit het dorp Chaitén vertrekt. Zeven dagen leek ons een hele tijd maar natuurlijk hadden we wel een extra 200 km Carretera te rijden en alles op de Carretera Austral gaat langzamer. De zon liet het afweten en regen kreeg de overhand. Onze boord-batterij op zonne-energie die voor de elektriciteit van de ijskast en verlichting zorgt begon z’n kracht te verliezen. Dit hebben we opgelost door enkele uren bij de “supermarkt” elektriciteit te kopen! Je ziet, alles is te koop, zelfs in een supermarktje van 10²m! Maar na regen komt zonneschijn! Zo hebben we onderweg onze vrienden Erna en Rinus na 3 maanden terug ontmoet! Dit was een blij weerzien en we hebben een volledige dag nodig gehad om bij te praten. Zo was de ontmoeting met Eugenie & Maria en vrienden uit Santiago zeer aangenaam, ze spraken vloeiend Engels waardoor we een interessante conversatie hebben gehad. Onder andere hoe het leven was voor hun onder het regime van Pinochet. We hebben onze adressen uitgewisseld en wie weet zien we elkaar weer in de hoofdstad van Chili, Santiago.

Wie weet is op deze reis de gletsjer “Ventisquero Yelcho” wellicht de laatste die we bezoeken, maar hij is dan toch een mooie afsluiter in onze reeks van gletsjers die we bezocht hebben. Vooral de wandeling er naar toe door het regenwoud met een fantastische vegetatie was de moeite. Berlinda kon zich goed verstoppen onder de reuze “paraplu’s” van wilde rabarber bladeren. Al dat smeltwater van de gletsjer moet natuurlijk ergens naar toe, dit verzameld zich in Lago Yelcho, volgens kenners hét mooiste meer van Chili! Maar langs de Carretera is niet al het water ijskoud, zo hebben we ons nog eens lekker ondergedompeld in het warme water van Thermes “El Amarillo” in het park Pumalin.

Het welkomst commite van "de gieren" stond klaar toen we het spookdorp Chaitén binnen reden! Het lijkt of je op een filmset terecht komt, maar spijtig genoeg voor de inwoners van Chaitén is dit de realiteit. In 2008 na bijna 10.000 jaar (!!) van slapen heeft de vulkaan, ook Chaitén genoemd, op een onverwacht moment zijn asse (geen lava) over het dorp beginnen uit spuwen en dit drie maanden lang. De gevolgen waren dramatisch. Huizen werden bedolven onder meters hoge asse. Maar het ergste van al is dat de Chileense regering geen steun wil geven voor de heropbouw van Chaitén daar dit op elk moment terug kan voordoen! De volhouders zijn gebleven en zijn nu de school aan het opknappen voor het nieuwe schooljaar dat begint in maart.

Wij waren blij dat we na een mooie zonsondergang op de met vulkaan-asse dichtgeslibde baai van Chaiten, veilig wakker werden en de ferry richting het eiland Chiloé konden nemen. De boottocht over de beruchte “Golf van Corcovado” was voor ons meer een cruise over een spiegelgladde zee. We konden op het voordek genieten van de zon en de mooie klanken van enkele Chileense muzikanten. Echter bij onze aankomst in de haven van Quellon, op het eiland Chiloé, bleek dat we nog eens 3 uur geduld moesten hebben. Voor we konden ontschepen moest het tij nog 2 meter stijgen.

Eindelijk na 5 uur varen en nog 3 uur wachten waren we eindelijk op Chiloé aangekomen en was het tijd om een overnachtingsplaats te zoeken. De dag erna kon het ontdekken van het eiland beginnen. Het eiland met z’n steile en soms stoffige steenslagwegen heeft de grote van ongeveer Corsica. De zomer leek nog niet ten einde want de kinderen genoten van hun laatste schoolvakantie dagen al spelend in het water met op de achtergrond de besneeuwde vulkaantoppen. Of ze hier nog oog voor hebben weten we niet, wij vonden het een prachtig schouwspel.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Chilo%C3%A9

Het is niet voor iedereen altijd vakantie, ook hier word hard gewerkt om soms de eindjes aan elkaar te knopen. De voornaamste inkomsten op dit eiland komen van de viskwekerijen, het vangen van schaaldieren, het verwerken van zeewier of zeeoren zoals men dit noemt. Natuurlijk ook draagt het toerisme z’n steentje bij. Een boottocht hier, iets kopen op de Feria Artesanal (Ambachtelijke markt), maar toch hebben we het gevoel dat het leven hier op het eiland al veel gemakkelijker is dan meer ten zuiden langs de Carretera.

Ook hier hebben ze een Nationaal Park, alhoewel we er weinig “Park-gevoel” hadden. De koeien en paarden smulden lekker van de wilde rabarber bladeren en op het strand kon men een tocht maken met een omgebouwde vrachtwagen (Duitse Unimog), het leek juist een Paus-Mobil… In het info-center van het Park kreeg je weinig info maar er waren wel veel artisanale taarten te koop! Toch hebben we van de natuur en “taart” genoten!

Chiloé is bekend om z’n mooie houten kerken, geen spijker werd er voor gebruikt. De meeste dateren uit de 18e en 19e eeuw en zijn tot werelderfgoed uitgeroepen.

Wat betereft overnachtingsplaatsen was dit eiland ook een topper! We hebben steeds vrij gekampeerd, zelfs aan de Stille Oceaan, een strand helemaal voor ons alleen…

In het noorden van het eiland bezochten we de ruines van een Spaans fort prachtig gelegen hoog op de klippen, gebouwd in de 18e eeuw mét de hulp van Nederlandse piraten! Enkele baaien verder gingen we mee op bootexcursie rond 3 kleine eilandjes die werden bewoond door een pinguïnkolonie (Magelaan en Humbold pinguïns). Onze gids vertelde ons alles rustig, want we waren maar met ons twee in de boot, weliswaar in het Spaans maar het meeste begrepen we toch! (dank u assimil) We zagen ook talrijke zeevogels zelfs een pelikaan! Voor de eerste keer ook zeeotters, maar die waren te snel voor onze camera… Van deze natuurpracht hebben we ten volle genoten, vooral omdat de zee een spiegel was!

Op Zaterdag 28 februari, midden in de nacht werden we wakker geschud… Eerst dachten we dat er een loslopende koe of paard z’n rug aan het schuren was tegen onze auto… We keken buiten en zagen niets… Alleen het schudden ging wel verder! Toen dachten we aan een aardbeving… (pikant detail, de vorige dag lazen we in onze gids dat de hoofdstad Castro door een zeebeving half verzwolgen werd in 1960, en Castro was vlakbij…) Na enkele minuten was het weer stil, dus gingen we terug slapen… De dag nadien ging alles z’n gewone gangetje voor ons, tot we in een dorp terug GSM ontvangst hadden en ons toestel “Tilt” sloeg van de bezorgde sms’jes… Toen beseften we pas hoe ernstig deze beving geweest was! 8.8 op de schaal van Richter is enorm zwaar! Vandaar dat we, 1000km verder, dit ook gevoeld hebben! De gevolgen voor ons in vergelijking met de mensen die echt getroffen zijn is klein. Maar toch niet zonder risico, want de brandstof voorraad is nu gelimiteerd voor iedereen. Dit alles word nauwlettend in het oog gehouden door de Carabineros de Chile. Zelfs in de supermarkt leek er wat paniek, de mensen begonnen al te hamsteren. Dit is begrijpelijk want al hun aanvoer komt uit het verre noorden.

Nu de overzet nog niet zonder brandstof gevallen is, zullen we deze alvast maar nemen en onze tocht op het vasteland verder noordwaarts zetten… en hopen dat we onderweg onze tank tijdig kunnen bijvullen. Maar hierover meer in deel 8!

Zuid-Amerika Deel 6

2010-02-16T06:02:00.000-08:00

Zo, we zijn eraan begonnen, de “Carretera Austral”. We gaan proberen jullie een beetje te laten proeven van wat er op en rond de Ruta te zien is. De Carretera klautert en slingert door een tamelijk onherbergzaam gebied tussen gletsjers en hoge bomen, bossen van fuchsiastruiken en bamboe. Langs de steenslagweg kletteren watervallen in de binnenmeren en lagunes en de nog onbekende nationale parken liggen op ons te wachten. Deze weg is nog maar sinds 1983 afgewerkt en dringt door tot het diepe Zuiden van Chili. De weg is een deel van de grote “Pan-Amerikaanse Snelweg” en is 1.182 km lang, wijzelf weten nog niet hoelang we hem zullen volgen, dit zal de tijd uitwijzen…

http://nl.wikipedia.org/wiki/Pan-Amerikaanse_Snelweg

Het dorpje Cochrane was voor ons het begin van de weg. In het Natuur reservaat “Tamango” zijn we opzoek gegaan naar de Andesherten (de Huemules). Deze herten worden met uitsterven bedreigd. Deze dieren kennen geen natuurlijke angst voor de mens, dus een gemakkelijke prooi en werd er vroeger stevig op gejaagd. Gelukkig zijn ze nu beschermd en nog meer geluk voor ons want we hebben ze van zeer dichtbij kunnen observeren!

Verder noordwaarts op de Carretera hebben we een bezoek gebracht aan de gletsjerarm van San Valentin, gelegen aan de voet van de hoogste berg van Chileens Patagonië, de Monte San Valentin (4.058m). Op de weg hiernaartoe kregen we de ene mooie waterval na de andere te zien.

Over de “Capillas de Màrmol” in Puerto Tranquilo hadden we al van alles gelezen en mooie foto’s van gezien, dus werd het tijd om mee op bootexcursie te gaan naar de “marmeren kathedraal”, (een stelsel van diep in de steile oever ingesneden grotten). Een prachtige tocht, alleen bij de terugkeer was de wind op het Carrera-meer opgestoken en ging het bootje wild tekeer, we waren blij weer vaste grond onder de voeten te hebben…

Het leven langs de Carretera is en was voor de mens niet eenvoudig. De eerste pioniers kwamen aan in ondoordringbaar woud, om in hun levensonderhoud te kunnen voorzien hadden ze de oplossing om in de valleien de bomen plat te branden en zo plaats te maken voor graasland voor de dieren. Gelukkig wordt deze praktijk nog weinig toegepast. Maar de stempel die de mens op deze omgeving gedrukt heeft is nog steeds zeer klein, de huizen en dorpen vallen in het niets tussen al het groen dat hier nog te vinden is. Wie echter de “echte” Carretera nog wil zien moet zich haasten, want de asfaltering en verbreding van de weg is aan het gebeuren. Hierdoor zal in de toekomst ook het leven aan de Carretera sneller gaan.

In Puerto Aisén zijn ze niet voorzichtig geweest, want door te veel ontbossing is hun haven verzand. Dit hebben ze opgelost door een imposante hangbrug te maken die hun stad verbindt met de nieuwe zeehaven Puerto Chacabuco. Waar zo nu en dan een cruiseschip ankert. In de stad Puerto Aisén zijn ze bang voor een zeebeving die een tsunami kan veroorzaken. De enige deining die wij konden zien op zee was van het cruiseschip “de Prinsendam” uit Rotterdam van de Holland-Amerika lijn!

Langs de weg die bekend staat om z’n gletsjers werd het tijd om er nog eens eentje te bezoeken. Nu in nationaal park “Queulat”. We moeten eerlijk zijn, de natuur voldeed aan onze verwachting, maar de blauwe gletsjer “Ventisquero Colgante” is toch wel beangstigend snel aan het krimpen, hij is al beduidend kleiner dan de reisboeken beschrijven. Het smelten gaat snel, maar daardoor kregen we wel twee heel mooie watervallen te zien. Dus hier ook weer … Wie het nog wil zien, snel daarheen!

In het nationaal park “Queulat” regent het zéér veel, net zoals in de rest van Zuid-Chili. Dit is natuurlijk zeer belastend voor de vele wandelpaden in het park. Zo kwamen we op een dagwandeling naar het “Puma meer” arbeiders tegen van het bosbeheer, deze mannen kampeerden al sinds een maand in de wildernis en moesten werken onder zeer primitieve omstandigheden en dit alles in het vochtige regenwoud. Maar toch poseerden ze met plezier voor onze camera!

14 februari, hoe kan men deze dag romantischer doorbrengen dan in een natuurlijke warmwaterbron! De thermen van “El Sauce” zijn echt een onontdekte parel gelegen aan de Rio Palena. Men moet eerst de sleutel gaan ophalen van de poort, dan nog eens 3 km door het regenwoud rijden om aan het kleine paradijs te komen. Hierna is het enkel nog genieten, een moddermasker aanbrengen en ja, men kan hier zelfs overnachten! Dit hebben we ook gedaan, zodat we onze volgende dag konden beginnen in het warme bronwaterbad. Toen zagen we zelfs kleine kolibries nectar smullen van de vuurrode fuchsiastruiken!

De weg langs de Rio Palena (een zijweg van de Carretera) was zo mooi, dat we deze nog zo’n 60 km tot aan de veerpont hebben gevolgd, hier zijn we dan de brede Rio Palena overgestoken naar het zandeiland “Puerto Raul Marin Balmaceda” een lange naam voor een klein dorp, maar wat een ligging! Aan de groen-blauwe rivier die hier in de Stille Oceaan uitmondt. Op de achtergrond, de 2400 meter hoge besneeuwde vulkaantop, de Mellmoyu. Om dit dekor aan jullie te laten zien, zouden we een 360° kamera moeten hebben … Het dorpje vierde juist het feest van de zee toen wij er waren. Naar traditie hoort hier een “Curanto” bij. Dit is een typisch gemeenschapsgerecht. Men maakt een groot gat in de grond, legt er hete stenen in, daarop een laag van die reuze wilde rabarber bladeren, dan vult men deze met spek, kip, wortelen, aardappels, gerookte worst, verse zeeoren, venusschelpen en mosselen. Wij gaan dit recept wel niet in ons kookboek schrijven … Maar een plantje van wilde aardbeien die hier in de duinen en op het strand groeien, zouden we wel in de tuin willen, heerlijk lekker!

Beste blog vrienden, het kan zijn dat ons “Carretera avontuur” hier eindigt! Als we morgenavond mee op de overzetboot kunnen (die hier 1x per week langs komt), voor de 12 uur durende tocht naar het eiland “Chiloé”, dan doen we dit! Kan dit niet, geen probleem, dan rijden we terug naar de Carretera, en zetten we onze tocht noordwaarts verder. Dus blog deel 7 wordt voor ons ook een verrassing! Ciao!

Zuid-Amerika Deel 5

2010-02-02T13:30:00.000-08:00

Na een kleine heildronk op ons geslaagd gletsjer bezoek zijn we gaan kamperen aan het aanpalende meer, het Lago Roca. Hier wachtte een volledige dagwandeling op ons, de steile klim naar de top van de Cerro Cristales, een klim van 1.000 meter… Alle 3 zijn we boven geraakt maar Berlinda wel op bibberende benen! Het uitzicht op de gletsjer en omgeving, zelfs tot Torres del Paine in Chili, was zeer mooi. Lang hebben we er niet van kunnen genieten want de krachtige koude wind dwong ons weer vlug naar beneden. Het is ongelofelijk dat in zo een barre omgeving nog steeds mooie bloemetjes kunnen groeien!

Op weg naar het Fitz Roymassief, een van de spectaculairste natuurwonderen van de Argentijnse Andes. Gelegen in het noordelijke deel van Nationaal Park Los Glaciares, worden we geteisterd door hevige stormwinden van boven de 100 km per uur.

Maar in vergelijk met Tom de Vlaamse fietser hebben wij het gemakkelijk, enkel wat harder op de gaspedaal duwen.

In het dorp El Chaltén, onze kampeerbasis voor wandelingen aan de berg Fitz Roy, hebben we toch de schrik van ons leven! Ons rijdend huisje lijkt soms te willen gaan vliegen! Moeten we dan ook zoals die caravans ons vast sjorren met touwen…? Echt dit was geen grap, heel de dag én nacht beukte de wind erop los!

Maar ondanks we de Patagonische wind moesten trotseren hebben we genoten van de mooie wandelingen met uitzichten op de berg Fitz Roy (3.405meter). We waren die dagen bij de gelukkigen want meestal hangt het hele bergmassief in de wolken!

Nu werd het tijd voor Ria en Anton om hun reis richting Buenos Aires verder te zetten. We namen afscheid, nee geen afscheid, het is een tot weerzien! Het waren 5 toffe weken samen! Wij gingen de streek nog wat verder verkennen tot aan Lago del Desierto, een goede 50 km verder, waar je enkel als voetganger of fietser het meer kan oversteken richting Chili. Hier moesten wij rechtsomkeer maken, maar we kijken toch niet op een kilometer grindweg meer of minder, we zijn hier tenslotte maar één keer…

Bij het verlaten van het Nationaal Park kregen we nog een extraatje… Eindelijk zagen we een gordeldier, hier hadden we al lang naar uitgekeken!

Nu komt het échte stuk van de Ruta 40! We zijn verwittigd, de “Gomeria” (banden-hersteller) maakt al reklame! Op deze weg is de vraag niet of men zal plat rijden maar wel hoeveel keer…? Nu ook zeker tanken, want voor de eerste 600 km kan men het wel vergeten! (We hebben ons voorzien met een extra dieseltank die we onderaan hebben gemonteerd)

Wat waren we blij dat we na onze eerste dag op de ruta 40 beschutting konden vinden voor de nacht op de estancia “La Angostura”. Het was een zware tocht geweest. Moeilijk rijden op deze grindweg en zeker als de wind je bijna de weg afblaast. Bijsturen was konstant de boodschap, opletten dat je niet over scherpe of hoge stenen rijdt, bij een tegenligger (gelukkig zeer weinig) opletten voor steenslag op je voorruit en toch is dit een avontuur! Op de camping van de estancia was onze buurman een trotse bezitter van een “6X6” voertuig, hij voelde de wind niet echt, zijn voertuig kleefde aan de grond! (Alhoewel de andere buurman met een “4X4” voertuig dacht dit ook maar is wel over kop gegaan, waarschijnlijk overmoedig te hard gereden, gelukkig geen gewonden.)

De zijweg van de ruta 40 naar het Nationaal Park “Perito F. Moreno”, die de meesten links laten liggen, (daar het een extra 180 km grindweg betekent), nemen wij er met plezier bij… Natuurlijk moesten we ook hier weer opboksen tegen de wind! Maar in 1937, bij het openen van het Park, toen de mensen nog per bus naar hier kwamen zal het zeker niet sneller gegaan zijn… Ja, dit is het oudste én minst bezochte Park van het land! We waren hier 3 dagen en kwamen enkel twee auto’s tegen. Dus we hadden het Park voor ons alleen… Of zouden de mensen dan toch bang zijn voor de puma die hier leeft. Nochtans bestaat zijn menu vooral uit Guanacos en gaat hij enkel ‘s nachts op jacht en dan zitten wij veilig binnen…

Maar overdag hield de vos ons wel in de gaten, op de camping van het park. De vos vindt beschutting onder de rotsen waar enkele duizenden jaren geleden de Tehuelche Indianen ook leefden, men kan hier zelfs nog rotstekeningen van zien!

Voor ons was dit park een plezier voor het oog, de rood-groene rotsen met daartussen de turquoise meren en op de toppen van de bergen nog wat sneeuw.

Volgens onze reisgids mochten we zeker de grot “Cueva de las manos” niet overslagen. Want hier zie je het allerbeste voorbeeld van rots schilderingen van heel Zuid-Amerika. O.K. dan maar, weer een honderd km extra hobbelweg! Wat zijn we achteraf gezien blij dat we dit gereden hebben, de rotstekeningen waren zeer interessant maar de omgeving waar deze tekeningen zich bevinden, de Canyon van de Pinturas rivier, is adembenemend mooi!

Na een overnachting in deze mooie omgeving onder heldere sterrenhemel (‘s morgens 6gr!) hebben we de ruta 40 verlaten om via een kleine grensovergang aan de Paso de Roballos, Chili in te rijden. Deze weg was nog ruwer en smaller dan de ruta 40, maar wat een belevenis, genieten van begin tot einde! Wat een uitzichten en de Condors vlogen boven ons uit, hun spanwijdte bedraagt meer dan 3 meter en hun veren zijn zo lang als een arm…

Aangekomen in Chili, aan de andere kant van de Andes, viel het ons meteen op, hoe groen het hier is! We hebben ons dan ook een mooie overnachtingsplaats uitgezocht, onder de populieren en weer in het gezelschap van een rode vos en de guanacos, die hier van het sappige gras genieten.

Na ons verblijf in het dorp Cochrane, waar we ook ons proviand goed hebben opgevuld om het échte werk te beginnen, namelijk de legendarische “CARRETERA AUSTRAL” richting noord voor een goede 600 km te volgen, spannend… Hopelijk in ons volgende deel (6) hier meer over! Hasta luego, we gaan er aan beginnen!